« 2005-07 | Homepage | 2005-11 »
14 augustus 2005
HIER STOND JE DAN VANAVOND...
HET WAS HEEL SPANNEND, MAAR TOCH OOK FIJN! (denk hier even de stem van Henny Huisman bij..).
Tja, mensen dat was het dan..ineens...zomaar voorbij. Hele gemengde gevoelens over het weer thuis zijn! Ik (Fanny) had echt - helemaal niet stoer -zoooo'n zin om weer naar huis te gaan en nu ben ik er dan en alles is zo normaal en toch ook weer niet. Ik heb het gevoel dat mijn hoofd bijna explodeert door alles wat ik heb meegemaakt en gezien. Erg veel om te kunnen bevatten. Vooral mijn onderzoek en de reizen naar en over de Inka Naani hebben veel indruk op me gemaakt. Het is erg lastig om aan mensen die daar niet zijn geweest uit te leggen in wat voor wereld de mensen daar leven. En bij heel veel dingen die ik weer in ons Nederlandje zie denk ik, goh wat zou Paulina hier van denken of de mensen die in Taparaco leven of in een van de andere gemeenschappen. Mensen zijn mensen en ook bij de Inka Naani zijn het heus gewoon mensen hoor, maar ergens komen ze toch ook wel van een hele andere planeet..en laat ik daarbij zeggen dat wij van die hele RIJKE planeet zijn!
Maar goed, ik kan er uren over door filosoferen en dat ga ik dit jaar dan ook lekker doen..en hopelijk rolt daar dan een mooie scriptie uit! Op zich heb ik daar wel goede hoop op. Ik had vast nog veel meer kunnen doen, nog veel kwalitatiever...maar het was en is een leerproces en ik heb er potvoldriedubbeltjes behoorlijk wat van geleerd!
Even dan nog een laatste verslagje (voor die 'diehards-verslagen-lezers' die steeds alles van punt tot komma volgden...hoeveel zijn dat er eigenlijk????):
Goed, we hadden jullie achter gelaten in Arica in Chili. We hebben eigenlijk geen ene donder van Chili gezien, maar dat mocht de pret van de voeten op Chileense bodem te hebben natuurlijk niet drukken... We hadden verwacht wat meer tijd in Chili te hebben, maar de dagen vlogen ineens wel erg vlot voorbij en we wilden toch echt op tijd weer in Lima zijn. Dus maar weer op pad. Spullen die nat waren omdat de muren van ons hotel lekten (tja?!), ingepakt en weer als twee ezeltjes richting de busterminal. Als ze me hadden verteld dat dit de plek was waar oud metaal geloosd werd, had ik het ook geloofd! In een van de meest memorabele combi's ooit gezeten...zie foto. In een bus vol met Peruanen (Chilenen zien er toch echt anders uit) richting de grens, bus uit - paspoorten laten zien- bus in- bus verder rijden- bus uit- paspoorten en bagage laten uitvlooien- bus weer in. Onderweg niets als alleen maar woestijn gezien, nu vind ik de -ook droge- pampa prachtig, maar kilometers woestijn achter elkaar is toch wel heel triest. In Tacna (Peru) aangekomen meteen weer op weg om de volgende bus te regelen. Eindelijk hadden we een keer een bus van Cruz del Sur te pakken, dat moest toch wel even het je-van-het zijn! We hadden nog drie uur de tijd, dus op goed geluk een taxi genomen en naar het centrum (jawel, Plaza des Armas) gegaan. Een erg mooi plein waar op dat moment weer eens een parade van start ging. Allemaal militairen in verschillende pakken marcheerden door de straat richting Plaza om een groet aan de vlag te brengen. Daarna kwamen de zusters, docenten, administratief medewerkers, vuilnisophalers, kortom de hele rambam was weer opgetrommeld om vaderlandsliefde te tonen. Later hoorden we dat deze parade iedere zondag gedaan werd..pff, met andere woorden eerst vroeg opstaan en naar de kerk, dan je parade-pakje aan en marcheren maar en dan met je zondagse pak aan die kerk weer in. Die Peruanen weten wel hoe ze de mensen van de straat moeten houden...soort werkgelegenheidsverschaffing??
Na de lunch maar weer de bus in gekropen, gatver wat hadden we het daar mee gehad zeg! Zoals Martine in haar verhaal vertelde (ik heb weer erg gelachen Martine!)...iedere keer in zo'n bus is als meedoen aan Russische roulette. Zelfs met Cruz del Sur was het geen pretje. Maar we hebben het weer overleefd! Na 7 uur door verlaten woestijn met regelmatig kruizen langs de weg of een paar banden in het ravijn, kwamen we helemaal brak de bus uitgerold en werden we weer toevertrouwd aan de hyena's van taxichauffeurs. Even een tip...als je dan bij zo'n beste man in zijn auto zit en je spreekt wat Spaans, begin dan gerust over voetbal (vooral over Farfan en je bent altijd voor de Peruanen bij de wereldkampioenschappen!) of over Chilenen (vreselijke types!). Op die manier heb je gegarandeert een leuke rit, de beste man vindt jou geweldig en de kans dat hij zijn vriendjes erbij haalt om jou wat geld afhandig te maken wordt toch al weer met 10% vermindert. Dus na een gezellige rit door het mooie Arequipa werden we bij Hostal La casa de mi abuela afgezet. Prachtig hostal waar we in een soort bungalow huisje sliepen. Die avond even over de Plaza geslentert en weer eens overheerlijke pasta gegeten. De volgende dag verplicht naar het Santa Catalina klooster en die arme ontheiligde Juanita (ijs mummie) in haar vrieskistje zien liggen, weer lekker gegeten en cadeautjes gekocht. Arequipa is een erg mooie en leuke stad en met iets minder irritante toeristen-naar-binnen-sleurende restaurantmedewerkers dan in Cuzco. Tactiek tip nummer 2: Als er eentje flink naar je staat te zwaaien om je aandacht te trekken, gewoon vrolijk terugzwaaien en doorlopen...en blijven lachen, want dat doen de Peruanen ook! Of het restaurant van diegene die je naar binnen wilt sleuren eerst aandachtig bekijken om vervolgens bij het volgende restaurant waar de toeristenkidnapper even niet op staat te letten naar binnen te lopen...en weer met een lach van oor tot oor. Maar serieus, ik kan zeggen over de Peruanen wat ik wil, maar ze kunnen heel goed tegen een grap en wat plagerijen en blijven vrolijk lachen. In Nederland zou je waarschijnlijk op zijn minst een sagherijnig gezicht tegenkomen en op zijn ergst een vuist...want tsjonge wat kunnen mensen hier toch echt niet tegen een stootje!
Bueno, dit verhaal wordt weer eindeloos...maar nee, we gingen toch echt met LAN Peru richting Lima, waar we op het vliegveld braaf door onze grote vriend Albertino (taxi-chauffeur) werden opgewacht. Weer erg met hem gelachen en voordat we naar onze hostal gingen even bij de familie Bergmans onze boodschappentas met spul opgehaald. Die avond al onze spullen uitgesorteerd en alles wat meeging weer opnieuw ingepakt. Mexicaans tentje opgezocht en toen slapen. Maar wat was het klef weer zeg, lagen helemaal te zweten in ons bed terwijl we daar al die tijd in de hoge gebieden geen last van hadden gehad...konden we alvast wennen aan het natte weer thuis. De volgende dag nog heerlijk bij Margot Bergmans op de koffie, nog bedankt voor dat zalige broodje Margot! We hebben wat kleding en andere dingen die niet mee terug konden naar huis aan Margot gegeven, zodat ze dat aan de mensen van de sloppenwijk in Lima kon geven. Margots presentatie over de gaarkeuken voor kinderen uit de slopenwijk van Lima gezien....wie daar meer over wil weten, stuur me maar een e-mail! En onze laatste uurtjes in Peru doorgebracht in het oude centrum om de zogenaamde 'botjeskerk' nog even te zien. Om 17.00u. kwam Alberto ons weer ophalen en wegbrengen richting vliegveld. Hier deed Iberia nog even weer lastig, maar dat was na wat gemopper ook weer opgelost en toen haasten richting de gate. Het vliegtuig vertrok redelijk op tijd en het leek voor ons gevoel allemaal korter te duren dan op de heenweg...tot aan Madrid dan wel. Want hier moesten we weer overstappen op een vliegtuig naar Barcelona en daar weer op een vliegtuig naar Brussel. Uiteindelijk heeft onze hele tocht, met wachten erbij, zo'n 19 uur geduurd en kwamen we donderdagnacht om 23.00u pas aan in Brussel. Hier werden we vrolijk onthaald door Marijke, Jan en David Jol...heerlijk weer om familie te zien!! Helaas moesten we nog een hele reis in de auto ondernemen voordat we om 01.30u weer in ons huisje waren.
Nou dat was het dan! We gaan nu hard werken aan ons volgende project, een diashow...met muziek en special effects...En zo snel als dat klaar is, nodigen we jullie uit om op beeldende wijze nog een keer onze avonturen met jullie te kunnen delen!!!!!!!
Bedankt voor het lezen en alle leuke reacties...en ga daar vooral mee door!
Saludos de Floris y Fanny.
21:07 Permalink | Commentaren (2) | Email dit
07 augustus 2005
Ontmoeting met Pachamama
Op reis naar Salar de Uyuni en het prachtige vulkanengebied:
Het heeft (natuurlijk) redelijk wat moeite gekost, maar om 10 uur ´s ochtends stond de bus voor ons klaar. Bestemming: Oruro, waar we over gingen stappen op de trein richting Uyuni. We hebben al heel wat verschillende bussen gehad, zowel hele goeie als hele slechte, maar deze zat er precies tussenin. Ik hoor je denken:¨was er dan helemaal niks aparts aan die bus?¨. Natuuuurlijk wel, ze draaiden namelijk de slechtste film ooit aan boord van een bus (soort van GTST, alleen dan speelfilmlengte, Spaans en misschien zelfs nóg erger...)! Het landschap werd steeds woestijnachtiger naarmate we dichter bij Oruro kwamen. We hadden ook best zin om daar de trein te nemen, eindelijk weer eens wat anders dan al die bussen. Gelukkig zat er wat tijd tussen het aankomen van de bus en het vertrekken van de trein, zodat we nog wat konden eten. Het ´restaurantje´ had 2 hele keuzes: pasta met kip of pasta bolognese, het werd de laatste en die was nog OK ook!
Het werd tijd om het station op te zoeken. De trein zag er gelukkig best netjes uit, met grote stoelen en veel beenruimte. En uiteraard was er ook een tv aanwezig, zoals in elk vervoermiddel hier (behalve de taxi´s). Na die prettige film uit de bus was het nu Boliviaanse muziek met bijbehorende videoclips, precies zoals het hoort! Maar na 2 van die liedjes heb je het wel weer gehad met die panfluit...... Bolivianen denken daar helaas anders over.....
Laat in de avond ( en 2 Stalone-films later) was de trein uitgeboemeld en kwamen we aan in Uyuni. Zoals afgesproken werden we opgewacht door Rosa van Inka Huasi tours. Zij zou ons helpen met het vinden van een hostel. Zonder erg veel moeite vonden we er een zodat er nog tijd was om nog even te douchen voordat we in onze slaapzakjes kropen. Ons bed had trouwens net zo goed buiten kunnen staan, want de kamer was echt knetterkoud! Fanny heeft het altijd over pijn aan haar botten als ze bijv. in een sauna-dompelbad stapt, en ik begreep nooit wat ze bedoelde. Maar even met blote voeten op de badkamervloer en het was me volledig duidelijk!
De volgende ochtend hadden we nog even de tijd om onze exit-stempel te halen en te ontbijten voordat we werden opgehaald door onze terreinwagen-chauffeur. Na het ophalen van onze reisgenoten, een Australisch (Pete en Margareth) en een Belgisch (Luuk en Katleen) koppel, werd er koers gezet naar het nabijgelegen treinenkerkhof. Fanny was volledig in haar element met al die fotogenieke roestende treinen en ook ik vermaakte me uitstekend. Veel te vroeg moesten we alweer door naar de volgende stop. Nu werd het tijd voor de Salar de Uyuni: de grootste zoutvlakte ter wereld. Na een bezoek aan een dorpje waar ze het zout verwerken werd het tijd voor de eerste voetstappen op het zout. De vlakte was echt geweldig: er leek geen einde aan te komen en door het witte zout zag alles er heel onrealistisch uit. Uiteraard moest er even gecheckt worden of het wel echt zout was, het zou niet de eerste keer zijn dat die Zuid-Amerikanen ons voor het lapje houden! Voor de lunch stond een bezoek aan het Isla de Pescado op het programma, een eiland op het zout dat vol staat met kaktussen. Weer zoiets wat er totaal onwerkelijk uitziet, hoe komen al die kaktie hier toch terwijl ze nergens anders staan? Na een stop bij de longen van de zoutvlakte (allemaal zoutbubbels die als kerstballen knappen als je erop stapt), verlieten we die witte plek en gingen we verder naar de eerste overnachtingsplek. Chauffeur Chriso zette er een flinke vaart in wat de tocht ook redelijk spectaculair maakte, zo met een terreinwagen over zandweggetjes (geen zorgen ouders, het was onder begeleiding van professionals!). Ondanks al het gehobbel vallen we toch in slaap (Floris bijna met zijn hoofd in de schoot van kok Maria) en worden wakker bij het kleine dorpje San Juan. Echt zo’n woestijndorpje met veel stof en simpele, lage huisjes. Na gezellig te hebben gegeten met onze Ozzies en Belgen is het tijd om onder het dons te kruipen, de volgende dag moeten we weer vroeg op.
Nadat we de zoutvlakte achter ons hadden gelaten, is het landschap sterk veranderd: de woestijn heeft plaatsgemaakt voor een dor berggebied dat volstaat met vulkanen. De uitzichten zijn echt fantastisch, bergen met vreemde kleuren en rode vlakten die van Mars lijken te komen. De eerste stop is bij een licht actieve vulkaan die lekker staat te roken. Erg apart en indrukwekkend om te zien, ook al is het in de verte. Dan gaat de reis verder naar verschillende meren met ook allemaal verschillende kleuren. En als een soort van slagroom op de taart lopen er flamingo's rustig door het water te stappen. Bij een van de meren lukt het goed om dichtbij te komen, de foto's worden dus een grote verassing! Het middageten krijgen we voorgeschoteld terwijl we aan een tafel zitten met uitzicht op een meer met 3 verschillende soorten flamingo's....... oh oh oh, wat zijn wij toch 2 arme, meelijwekkende studenten (alias docent)!
Verder gaat de tocht weer door lanschappen die uit de begintijd van de aarde lijken te komen, Pachamama heeft het hier duidelijk nog voor het zeggen!!! We blijven maar met open monden uit het raam kijken, qua landschappen is dit absoluut het hoogtepunt van onze reis! Het eindpunt van de 2e dag is Laguna Colorada waar 25.000 flamingo's leven (vandaag zijn ze niet allemaal thuis). We moeten nog even vechten voor onze kamer, want er komen gigantisch veel toeristen hier en naar goed Boliviaans gebruik heeft ons tourbedrijf niet gereserveerd. Volgens Chriso is dit de koudste nacht met temperaturen van wel -20 graden, maar we liggen met zijn 6-en op een kamer en houden het gelukkig goed warm met zijn allen. Pas de volgende dag. als we naar buiten lopen, merken we hoe afgrijselijk koud het is (inclusief botpijnigend water uit de kraan, echt vloeibare ijsblokjes zijn het!). De 3e dag is alweer onze laatste hier, aangezien we naar Chili willen gaan en dus halverwege de dag afhaken. Maar eerst gaan we nog naar een plek met erg veel geiser-activiteit. De dampen leveren prachtige beelden op die we uiteraard weer vol overgave proberen vast te leggen met onze (old-school) fotocamera's (bij het begin van elk rolletje nemen we ons weer voor rustiger te fotograferen, maar de afgelopen dagen zijn funest geweest voor onze filmvoorraad...). De rotte eierenlucht van de zwavel is alleen niet te harden, maar dat mag de pret niet drukken. Dan volgt de plek waar we allemaal naar uitkeken: de helende warmwaterbronnen! We hebben alweer een paar dagen niet gedoucht en badderen in natuurlijk warm water is dan te gek! Helaas is de wind nog steeds erg koud (er ligt zelfs nog ijs op delen wat het warmwatermeertje), waardoor we besluiten het bij pootjebaden te houden. Maar ook dat is goddelijk, vooral omdat onze voeten nog niet 100% zijn ontdooit van de knetterkoude ochtend. Met moeite weken we onszelf los uit het warme water om door te gaan naar de laatste stop aan Boliviaanse zijde, het Laguna Verde, groen door het koperhoudende water. Dan is de tijd gekomen om afscheid te nemen van onze Belgische kompanen, de chauffeur en de kok en met onze Australische 'mates' de grens over te steken naar Chili. Na een (uiteraard) krappe rit in een combi-busje komen we aan in San Pedro de Atacama, waar we door de Douane moeten. De douaniers roeren even door onze tassen voordat ze officieel worden goedgekeurd en dan kunnen we verder trekken naar Calama en Arica. Chili blijkt erg westers en modern, vooral het grote winkelcentrum waar we moeten wachten op de bus naar Arica. Maar....... we zijn een beetje moe van Zuid-Amerika en daarom zijn we maar even naar Madagascar gegaan......! De film dan ;-) Het lijkt alsof we weer gewoon in Nederland zijn en op deze manier kunnen we ook prettig de tijd doden totdat onze nachtbus vertrekt om half 11.
En nu zitten we in Arica, bijna tegen de grens met Peru. Het is alweer de 6e (mijn vader en mijn oom zijn jarig, gefeliciteerd!) en dus hebben we nog maar een paar daagjes. Maar in die daagjes gaan we nog wel naar Arequipa en dus zijn we nog niet uitgekeken. Of we tijd hebben om die laatste avonturen op te schrijven weet ik niet, maar anders hoor je ze natuurlijk gewoon als we weer thuis zijn.
In ieder geval tot de volgende keer!
02:09 Permalink | Commentaren (0) | Email dit
Met Wilsjes naar Titicaca en relaxen in La Paz
Weer in het gezelschap van bekende gezichten, hehe, wel weer prettig gevoel hoor! Grappig hoe je je aan de compleet-andere-kant-van-de-oceaan weer helemaal thuis kunt voelen als je onder vrienden bent! Eenmaal op de Tuftuf-boot op het Titicacameer werd er weer vrolijk bijgebabbeld over... het werk...wat?... Tja...dat krijg je als je twee collega’s naast elkaar op een bankje zet. De mannen deden erg hun best Janneke en mijn gesprekken te overstemmen met kletspraat over fotografie, maar we waren niet te stoppen...alhoewel de stroopwafels en dropjes (YUM!) die de Wilsen hadden meegebracht er toch in slaagden af en toe een pauze in te lassen. Ondanks dat de planning voor het komende schooljaar inmiddels klaar is, voelde het ineens allemaal veel meer aan als vakantie! Op de boot hadden Floris en ik ineens (zeeen) van tijd om ons te ontspannen en het zonnetje werkte daar ook fijn aan mee.
RECLAME-BOODSCHAP:
De hele trip naar de Uros-Amantani en Taquile eilanden viel ons wel wat tegen. Vooral voor mij was het even slikken, want nadat ik hier zes jaar niet meer was geweest, was er toch wel het een en ander veranderd. Ok, ook 6 jaar geleden werden boten vol toeristen hier af gegooid, werd er een sol gevraagd voor een foto en werd je door kleine taquilaantjes gekidnapt zodat je een armbandje zou kopen...MAAR...de hele sfeer was zo anders, zo ontzettend gericht alleen maar op zo snel mogelijk geld verdienen met zo min mogelijk contact als maar mogelijk was. Op Uros stonden ineens grote huizen gemaakt op palen en met golfplaat bedekte daken. En het eerst zo gezellige plein van Taquile is nu 'opgesierd' met twee gigantische gebouwen in 'neo-moderne' stijl. Daarbij leek het alsof het de vrouwen van Amantani was opgedragen dat zij steeds als zij met ons meeliepen hun traditionele pakjes moesten aantrekken...want daarna kwam thuis het zogenaamde huispak te voorschijn. Ok ik beken! Ik wil graag gewoon dat de mensen leven zoals ze altijd al leefden en als alle zogenaamde eco-community-cultureel-duurzame ontwikkeling- toeristen hoop ik op een stukje authentieke inheemse cultuur. Maar heee, je kunt toch gewoon echt niet verwachten dat deze mensen stil blijven staan terwijl wij met de sneltrein richting hemelse rijkdommen sprinten...poehee wat ben ik weer poetisch bezig...
Nee, het is goed zo...maar potvoldriedubbels wat gaan die veranderingen snel...en eigenlijk wens ik dit de Inka Naani absoluut niet toe!!
EINDE RECLAME-BOODSCHAP.
Na weer wat Inka Naani achtige soepjes en fijne rijst met aardappels was het na anderhalve dag al weer tijd om met de boot terug naar Puno te gaan. Hier zijn we met zijn allen heerlijk uit eten gegaan...en wat een genot! Na de volgende dag afscheid genomen te hebben zijn Floris en ik al vroeg weer op de bus naar Bolivia gestapt. Dit ging allemaal heel vlot en zonder verder echte verschillen te kunnen ontdekken tussen Bolivia en Peru zijn we aangekomen in de hoofdstad van Bolivia: La Paz. Deze stad ligt heel mooi in een dal en strekt zich uit tot over de heuvels er omheen. In La Paz hebben we heerlijk genoten van de luxe. Effe helemaal de Inka Naani en jungle- avonturen van ons afgeschudt (en gewassen). We hebben in verschillende erg goede restaurants gegeten (ook in het hoogste hotel van de wereld gegeten en van het uitzicht genoten) en hebben zelfs ook onze vieze velletjes laten verrimpelen in de sauna waarna wij als pasgeboren baby-tjes weer helemaal fit waren om nieuwe prachtige avonturen te beleven in de bakermat van Pachamama...het gebied rondom de zoutvlaktes van Uyuni.
Entonces....ik geef het stokje weer door aan mijn menneke, zodat ik weer voor wat vers foto-materiaal kan zorgen aan de rechterkant van deze website!!!
01:30 Permalink | Commentaren (0) | Email dit
02 augustus 2005
In the jungle, the VERY quiet jungle....
Even vooraf voor mensen die nog naar Peru gaan...ga NIET met PARIAMANU EXPEDICIONES op een tocht door het regenwoud bij Puerto Maldonado..het zijn oplichters!!! En voor de engelsen onder u:do NOT go with PARIAMANU EXPEDICIONES on a tour through the junglenear puerto maldonado because you will pay the jackpot for the worst trip ever!!!!
Welnu, we hebben jullie achtergelaten in Cuzco, in een veel te duur hotel. Maar daar begonnen voor ons de avonturen pas, het was namelijk tijd om naar de jungle te vertrekken! 4 dagen/3 nachten vol enge beessies en mooie birdies lagen op ons te wachten in de Pariamanu Lodge, 5 uur varen van Puerto Maldonado. De volgende dag gelukkig geen enkel probleem met het vliegtuig.... qua meemogen dan, want wel een uur vertraging en dus een beetje laat gearriveerd in Puerto Maldonado. Prachtig om de jungle vanuit het vliegtuig te zien, maar ook verschrikkelijk om de gigantische kaalslag rondom Puerto Maldonado te ontdekken.
Gelukkig stond onze goddelijke gids ons op te wachten op het vliegveld en werden wij en onze jungletochtgenoten, een Oostenrijks gezin, overgeladen in een taxi. De gids wist echter niks van onze ´macaw-lick´-tour, maar alleen van de ´macaw-sandoval lake´-tour van de Oostenrijkers. Ach ja, het eerste deel van onze tour was hetzelfde, dus we zagen het overmorgen wel. De taxi bracht ons naar ons rivier-vervoer, een heuse jungleboot! Het Peru-gehalte van de boot was redelijk laag, want hij had een goeie buitenboordmotor en leek sowieso rivierwaardig. Met een piepschuimen bakje op schoot waar chloor-rijst en gefrituurde kip in zat kon onze 5 uur durende tocht beginnen! Helaas, na 5 minuten liepen we al vast doordat de rivier laag stond. Ons vertrouwen in de kapitein daalde...... Enkele uren later werd het ook nog donker. Onze gids had gelukkig een grote zaklamp bij zich.......die niet werkte........ Ons vertrouwen in de gids daalde.......Nu moest er met behulp van onze zaklampen gevaren worden, maar gelukkig bleek de kapitein toch een behoorlijke rivierman te zijn, want hij bracht ons zonder al teveel problemen bij de Pariamanu Lodge. Eten werd bereid (bakbanaan, rijst, taai vlees en gemengd fruit) en na het oppeuzelen ervan zochten we onze bedjes op. De volgende dag was het vroeg opstaan om naar de zonsopgang te gaan kijken. Helaas was Fanny behoorlijk antropoloog (je weet wel, ze was aan de motocycleta, turista, the thin one) en moest ze redelijk vaak het kleine kamertje opzoeken. Ik kon de zonsopgang wel bekijken....... ware het niet dat de zon niet opkwam voor ons mooie uitzichtpunt, maar aan de zijkant..... waar waren we ook al weer om 5 uur voor opgestaan? Na het ontbijt was het tijd om naar de zogenaamde clay-lick te gaan. Een plek waar papegaaien en andere vogels naartoe gaan om zout te likken. We waren erg benieuwd, want dat was voor ons de belangrijkste reden om naar het regenwoud te gaan en deze specifieke tour te boeken. Van een afstand zagen we van die prachtige rood-blauw en blauw-gele papegaaien zitten, fantastisch! We hoorden echter een boot aankomen en tegen de tijd dat we in de observatiehut zaten waren de vogels gevlogen. Gelukkig keerden ze nog wel terug in de bomen boven de clay-lick en hebben we ze nog redelijk goed kunnen bekijken. Jammer genoeg alleen niet die close-up foto´s waar we op hoopten..... Na de lunch (bakbanaan, rijst, taai vlees en gemengd fruit) stond er niks op het programma (ook geen junglewandeling? ......Nee!). Onze gids, die ook teleurstellend weinig vertelde, ging lekker voetballen..... Later zijn we nog wel gaan vissen, maar da´ kan in het Henri Dunantpark ook! Het was weer tijd voor avondeten (bakbanaan, rijst, taai vlees en.... wordt je al misselijk?) en slapen (maar Floris en Fanny, geen jungle-nachttocht?....euh...nee...). De volgende dag op ons verzoek nog even snel naar de clay-lick voordat we weer vertrokken richting Puerto Maldonado voor een bezoek aan Lago Sandoval. Gelukkig vandaag wel succes met groen-gele en groen-blauwe papegaaien op de muur! Het natuurschoon liet ons in ieder geval niet in de steek!! De bootreis terug ging gelukkig een stuk sneller, want nu stroomafwaarts en met daglicht. In Puerto Maldonado weer een lunch gekregen uit een piepschuimen bakkie, net weg te krijgen behalve de rijst (gekookt in chloorwater, blech!). We moesten ook nog even wachten op onze gids want die stond nog een half uur te discuzeuren met de baas. Jaja, de organisatie was echt lik-me-vestje, vooral als je weet wat we hebben betaald voor dit jungle-avontuur (een Zonnebloem-reis is bloedstollender!). En naar de door ons geboekte reis konden we ook fluiten, het werd ´macaw-sandoval´:
Op naar Lago Sandoval, ondertussen werden alle passagiers steeds grumpier van het bevriezen op de boot die we nu wel gezien hadden. Bij de ingang van het gebied aangekomen, vertelde onze Avro-Bode (is een belediging voor dat blad, het is namelijk informatiever dan onze gids was...) doodleuk dat we nog even 30 sol p.p. entree moesten betalen! De stemming van onze groep bereikte het vriespunt...... Vooral toen dat moment werd gevolgd door een marcheertocht door de jungle zonder enige uitleg van de gids, we hadden weinig tijd. Gelukkig was er weer de natuur om ons te redden: gigantische en prachtige vlinders dwarrelden langs ons en rijen reuzemieren sjouwden hun goederen voort. Ook Lago Sandoval was geweldig!!! Het is een prachtig meer en daarnaast hebben we er ook nog 2 soorten aapjes, veelkleurige vogels en kaaimannen gezien. Helaas was het erna weer tijd voor terugmarcheren door het regenwoud en boten naar P.M. We werden er opgevangen door de baas, die ons naar moto-taxi´s dirigeerde en liet afzetten bij een shabby hotelletje. Ondertussen waren we alleen maar ontevredener geworden (echt waar, $350 per persoon voor dít in een land waar de dollar zowat goud waard is!!) en wilden we dus wel even met de baas babbelen. Hij reageerde als iemand die nog nooit van klantvriendelijkheid had gehoord: totaal geen oor voor onze klachten en hij schoof alles af op ons (erg fijne) reisbureau. Kwaad zijn we weggelopen. Toen hij ons even later riep voor het eten en weer een piepschuimen bakkie met tjoek tevoorschijn toverde was het genoeg, wij gingen lekker eten in een pizzeriaatje in het centrum (goddelijk was het!). De volgende dag was het weer vertrektijd. Eenmaal aangekomen in Cuzco gingen we beklag doen bij ons reisbureau. Zij waren erg begrijpend en gaven ons zelfs $90 per persoon terug (zonder te weten of zij dit nog van de touroperator konden terugkrijgen). Ga in Cuzco dus zeker naar Peru Planet (zeer goede service en aardige mensen, erg handig ook: er werkt een Belg), maar zorg dat je boekt bij een van hun vaste operators! Het was namelijk de eerste keer dat ze bij Pariamanu Expediciones (onthoudt die heidense naam!) boekten... We hadden wel een beetje haast, want onze bus naar Puno stond voor ons klaar. Gelukkig gehaald, alhoewel dat niet betekende dat de problemen voorbij waren. De bus was niet zo lachwekkend slecht als Chavin Express, maar hij kreeg het toch voor elkaar om 2 uur vertraging op te lopen, doordat het koelwatersysteem zo lek was als onze klamboe in het regenwoud. Om half 1 ´s nachts (zo gaar als een klontje) aangekomen en dus geen mogelijkheid meer om de Nederlandse delegatie Janneke, Patrick en Jurriaan (collega van Fanny, haar hubbie en zijn broer) te begroeten. De volgende ochtend was het tijd voor het volgende avontuur: een tour over het Titicaca-meer! Maar daarover lees je de volgende keer meer, want nu gaan we kijken of het eten in het hoogste hotel van de wereld (5 echte sterren) enigzins eetbaar is....... arme wij :-)!!
02:35 Permalink | Commentaren (1) | Email dit