« Ontmoeting met Pachamama | Homepage | Terugkijkend...... »
14 augustus 2005
HIER STOND JE DAN VANAVOND...
HET WAS HEEL SPANNEND, MAAR TOCH OOK FIJN! (denk hier even de stem van Henny Huisman bij..).
Tja, mensen dat was het dan..ineens...zomaar voorbij. Hele gemengde gevoelens over het weer thuis zijn! Ik (Fanny) had echt - helemaal niet stoer -zoooo'n zin om weer naar huis te gaan en nu ben ik er dan en alles is zo normaal en toch ook weer niet. Ik heb het gevoel dat mijn hoofd bijna explodeert door alles wat ik heb meegemaakt en gezien. Erg veel om te kunnen bevatten. Vooral mijn onderzoek en de reizen naar en over de Inka Naani hebben veel indruk op me gemaakt. Het is erg lastig om aan mensen die daar niet zijn geweest uit te leggen in wat voor wereld de mensen daar leven. En bij heel veel dingen die ik weer in ons Nederlandje zie denk ik, goh wat zou Paulina hier van denken of de mensen die in Taparaco leven of in een van de andere gemeenschappen. Mensen zijn mensen en ook bij de Inka Naani zijn het heus gewoon mensen hoor, maar ergens komen ze toch ook wel van een hele andere planeet..en laat ik daarbij zeggen dat wij van die hele RIJKE planeet zijn!
Maar goed, ik kan er uren over door filosoferen en dat ga ik dit jaar dan ook lekker doen..en hopelijk rolt daar dan een mooie scriptie uit! Op zich heb ik daar wel goede hoop op. Ik had vast nog veel meer kunnen doen, nog veel kwalitatiever...maar het was en is een leerproces en ik heb er potvoldriedubbeltjes behoorlijk wat van geleerd!
Even dan nog een laatste verslagje (voor die 'diehards-verslagen-lezers' die steeds alles van punt tot komma volgden...hoeveel zijn dat er eigenlijk????):
Goed, we hadden jullie achter gelaten in Arica in Chili. We hebben eigenlijk geen ene donder van Chili gezien, maar dat mocht de pret van de voeten op Chileense bodem te hebben natuurlijk niet drukken... We hadden verwacht wat meer tijd in Chili te hebben, maar de dagen vlogen ineens wel erg vlot voorbij en we wilden toch echt op tijd weer in Lima zijn. Dus maar weer op pad. Spullen die nat waren omdat de muren van ons hotel lekten (tja?!), ingepakt en weer als twee ezeltjes richting de busterminal. Als ze me hadden verteld dat dit de plek was waar oud metaal geloosd werd, had ik het ook geloofd! In een van de meest memorabele combi's ooit gezeten...zie foto. In een bus vol met Peruanen (Chilenen zien er toch echt anders uit) richting de grens, bus uit - paspoorten laten zien- bus in- bus verder rijden- bus uit- paspoorten en bagage laten uitvlooien- bus weer in. Onderweg niets als alleen maar woestijn gezien, nu vind ik de -ook droge- pampa prachtig, maar kilometers woestijn achter elkaar is toch wel heel triest. In Tacna (Peru) aangekomen meteen weer op weg om de volgende bus te regelen. Eindelijk hadden we een keer een bus van Cruz del Sur te pakken, dat moest toch wel even het je-van-het zijn! We hadden nog drie uur de tijd, dus op goed geluk een taxi genomen en naar het centrum (jawel, Plaza des Armas) gegaan. Een erg mooi plein waar op dat moment weer eens een parade van start ging. Allemaal militairen in verschillende pakken marcheerden door de straat richting Plaza om een groet aan de vlag te brengen. Daarna kwamen de zusters, docenten, administratief medewerkers, vuilnisophalers, kortom de hele rambam was weer opgetrommeld om vaderlandsliefde te tonen. Later hoorden we dat deze parade iedere zondag gedaan werd..pff, met andere woorden eerst vroeg opstaan en naar de kerk, dan je parade-pakje aan en marcheren maar en dan met je zondagse pak aan die kerk weer in. Die Peruanen weten wel hoe ze de mensen van de straat moeten houden...soort werkgelegenheidsverschaffing??
Na de lunch maar weer de bus in gekropen, gatver wat hadden we het daar mee gehad zeg! Zoals Martine in haar verhaal vertelde (ik heb weer erg gelachen Martine!)...iedere keer in zo'n bus is als meedoen aan Russische roulette. Zelfs met Cruz del Sur was het geen pretje. Maar we hebben het weer overleefd! Na 7 uur door verlaten woestijn met regelmatig kruizen langs de weg of een paar banden in het ravijn, kwamen we helemaal brak de bus uitgerold en werden we weer toevertrouwd aan de hyena's van taxichauffeurs. Even een tip...als je dan bij zo'n beste man in zijn auto zit en je spreekt wat Spaans, begin dan gerust over voetbal (vooral over Farfan en je bent altijd voor de Peruanen bij de wereldkampioenschappen!) of over Chilenen (vreselijke types!). Op die manier heb je gegarandeert een leuke rit, de beste man vindt jou geweldig en de kans dat hij zijn vriendjes erbij haalt om jou wat geld afhandig te maken wordt toch al weer met 10% vermindert. Dus na een gezellige rit door het mooie Arequipa werden we bij Hostal La casa de mi abuela afgezet. Prachtig hostal waar we in een soort bungalow huisje sliepen. Die avond even over de Plaza geslentert en weer eens overheerlijke pasta gegeten. De volgende dag verplicht naar het Santa Catalina klooster en die arme ontheiligde Juanita (ijs mummie) in haar vrieskistje zien liggen, weer lekker gegeten en cadeautjes gekocht. Arequipa is een erg mooie en leuke stad en met iets minder irritante toeristen-naar-binnen-sleurende restaurantmedewerkers dan in Cuzco. Tactiek tip nummer 2: Als er eentje flink naar je staat te zwaaien om je aandacht te trekken, gewoon vrolijk terugzwaaien en doorlopen...en blijven lachen, want dat doen de Peruanen ook! Of het restaurant van diegene die je naar binnen wilt sleuren eerst aandachtig bekijken om vervolgens bij het volgende restaurant waar de toeristenkidnapper even niet op staat te letten naar binnen te lopen...en weer met een lach van oor tot oor. Maar serieus, ik kan zeggen over de Peruanen wat ik wil, maar ze kunnen heel goed tegen een grap en wat plagerijen en blijven vrolijk lachen. In Nederland zou je waarschijnlijk op zijn minst een sagherijnig gezicht tegenkomen en op zijn ergst een vuist...want tsjonge wat kunnen mensen hier toch echt niet tegen een stootje!
Bueno, dit verhaal wordt weer eindeloos...maar nee, we gingen toch echt met LAN Peru richting Lima, waar we op het vliegveld braaf door onze grote vriend Albertino (taxi-chauffeur) werden opgewacht. Weer erg met hem gelachen en voordat we naar onze hostal gingen even bij de familie Bergmans onze boodschappentas met spul opgehaald. Die avond al onze spullen uitgesorteerd en alles wat meeging weer opnieuw ingepakt. Mexicaans tentje opgezocht en toen slapen. Maar wat was het klef weer zeg, lagen helemaal te zweten in ons bed terwijl we daar al die tijd in de hoge gebieden geen last van hadden gehad...konden we alvast wennen aan het natte weer thuis. De volgende dag nog heerlijk bij Margot Bergmans op de koffie, nog bedankt voor dat zalige broodje Margot! We hebben wat kleding en andere dingen die niet mee terug konden naar huis aan Margot gegeven, zodat ze dat aan de mensen van de sloppenwijk in Lima kon geven. Margots presentatie over de gaarkeuken voor kinderen uit de slopenwijk van Lima gezien....wie daar meer over wil weten, stuur me maar een e-mail! En onze laatste uurtjes in Peru doorgebracht in het oude centrum om de zogenaamde 'botjeskerk' nog even te zien. Om 17.00u. kwam Alberto ons weer ophalen en wegbrengen richting vliegveld. Hier deed Iberia nog even weer lastig, maar dat was na wat gemopper ook weer opgelost en toen haasten richting de gate. Het vliegtuig vertrok redelijk op tijd en het leek voor ons gevoel allemaal korter te duren dan op de heenweg...tot aan Madrid dan wel. Want hier moesten we weer overstappen op een vliegtuig naar Barcelona en daar weer op een vliegtuig naar Brussel. Uiteindelijk heeft onze hele tocht, met wachten erbij, zo'n 19 uur geduurd en kwamen we donderdagnacht om 23.00u pas aan in Brussel. Hier werden we vrolijk onthaald door Marijke, Jan en David Jol...heerlijk weer om familie te zien!! Helaas moesten we nog een hele reis in de auto ondernemen voordat we om 01.30u weer in ons huisje waren.
Nou dat was het dan! We gaan nu hard werken aan ons volgende project, een diashow...met muziek en special effects...En zo snel als dat klaar is, nodigen we jullie uit om op beeldende wijze nog een keer onze avonturen met jullie te kunnen delen!!!!!!!
Bedankt voor het lezen en alle leuke reacties...en ga daar vooral mee door!
Saludos de Floris y Fanny.
Commentaren
Hoi Fanny,
Goed om te lezen dat je weer veilig en wel thuis bent. Waarschijnlijk heb je nog weinig zin om weer te starten op school maar ik hoop je aanstaande maandag toch weer te ontmoeten op de VR.
Ben erg nieuwsgierig naar je mondelinge verslag omdat hierbij de emotie nog meer kleur geeft aan jouw belevenissen.
Lieve groet,
Wim
Gepost door: Wim Langens | 15 augustus 2005
Welcome back in the Netherlands!
Wel beter dat de vliegreis mee viel, de terugreis van Amerika naar Brussel was voor mij een hel. Ik kan niet slapen in een vliegtuig en we hadden ook nog 5 uur vertraging op New York waar we vanaf daar naar Brussel vlogen. 18 uur ook in zo'n ding gezeten en dan kom je ook nog is smorgens aan zodat je verplicht ben heel de dag wakker te blijven om weer aan de Nederlandse tijd te wennen :(.
Nou nog even genieten van dit laatste weekje vakantie voordat school weer begint. (stiekem heb ik wel heel erg veel zin in school, ik verveel me namelijk nogal snel).
Tot euhm..woensdag geloof ik. Maandag alleen m'n rooster ophalen!
Groetjes (ook aan Floris) Sharyll
Gepost door: Sharyll | 15 augustus 2005