The Inka Naani Project

Op reis naar Salar de Uyuni en het prachtige vulkanengebied:

Het heeft (natuurlijk) redelijk wat moeite gekost, maar om 10 uur ´s ochtends stond de bus voor ons klaar. Bestemming: Oruro, waar we over gingen stappen op de trein richting Uyuni. We hebben al heel wat verschillende bussen gehad, zowel hele goeie als hele slechte, maar deze zat er precies tussenin. Ik hoor je denken:¨was er dan helemaal niks aparts aan die bus?¨. Natuuuurlijk wel, ze draaiden namelijk de slechtste film ooit aan boord van een bus (soort van GTST, alleen dan speelfilmlengte, Spaans en misschien zelfs nóg erger...)! Het landschap werd steeds woestijnachtiger naarmate we dichter bij Oruro kwamen. We hadden ook best zin om daar de trein te nemen, eindelijk weer eens wat anders dan al die bussen. Gelukkig zat er wat tijd tussen het aankomen van de bus en het vertrekken van de trein, zodat we nog wat konden eten. Het ´restaurantje´ had 2 hele keuzes: pasta met kip of pasta bolognese, het werd de laatste en die was nog OK ook!
Het werd tijd om het station op te zoeken. De trein zag er gelukkig best netjes uit, met grote stoelen en veel beenruimte. En uiteraard was er ook een tv aanwezig, zoals in elk vervoermiddel hier (behalve de taxi´s). Na die prettige film uit de bus was het nu Boliviaanse muziek met bijbehorende videoclips, precies zoals het hoort! Maar na 2 van die liedjes heb je het wel weer gehad met die panfluit...... Bolivianen denken daar helaas anders over.....
Laat in de avond ( en 2 Stalone-films later) was de trein uitgeboemeld en kwamen we aan in Uyuni. Zoals afgesproken werden we opgewacht door Rosa van Inka Huasi tours. Zij zou ons helpen met het vinden van een hostel. Zonder erg veel moeite vonden we er een zodat er nog tijd was om nog even te douchen voordat we in onze slaapzakjes kropen. Ons bed had trouwens net zo goed buiten kunnen staan, want de kamer was echt knetterkoud! Fanny heeft het altijd over pijn aan haar botten als ze bijv. in een sauna-dompelbad stapt, en ik begreep nooit wat ze bedoelde. Maar even met blote voeten op de badkamervloer en het was me volledig duidelijk!
De volgende ochtend hadden we nog even de tijd om onze exit-stempel te halen en te ontbijten voordat we werden opgehaald door onze terreinwagen-chauffeur. Na het ophalen van onze reisgenoten, een Australisch (Pete en Margareth) en een Belgisch (Luuk en Katleen) koppel, werd er koers gezet naar het nabijgelegen treinenkerkhof. Fanny was volledig in haar element met al die fotogenieke roestende treinen en ook ik vermaakte me uitstekend. Veel te vroeg moesten we alweer door naar de volgende stop. Nu werd het tijd voor de Salar de Uyuni: de grootste zoutvlakte ter wereld. Na een bezoek aan een dorpje waar ze het zout verwerken werd het tijd voor de eerste voetstappen op het zout. De vlakte was echt geweldig: er leek geen einde aan te komen en door het witte zout zag alles er heel onrealistisch uit. Uiteraard moest er even gecheckt worden of het wel echt zout was, het zou niet de eerste keer zijn dat die Zuid-Amerikanen ons voor het lapje houden! Voor de lunch stond een bezoek aan het Isla de Pescado op het programma, een eiland op het zout dat vol staat met kaktussen. Weer zoiets wat er totaal onwerkelijk uitziet, hoe komen al die kaktie hier toch terwijl ze nergens anders staan? Na een stop bij de longen van de zoutvlakte (allemaal zoutbubbels die als kerstballen knappen als je erop stapt), verlieten we die witte plek en gingen we verder naar de eerste overnachtingsplek. Chauffeur Chriso zette er een flinke vaart in wat de tocht ook redelijk spectaculair maakte, zo met een terreinwagen over zandweggetjes (geen zorgen ouders, het was onder begeleiding van professionals!). Ondanks al het gehobbel vallen we toch in slaap (Floris bijna met zijn hoofd in de schoot van kok Maria) en worden wakker bij het kleine dorpje San Juan. Echt zo’n woestijndorpje met veel stof en simpele, lage huisjes. Na gezellig te hebben gegeten met onze Ozzies en Belgen is het tijd om onder het dons te kruipen, de volgende dag moeten we weer vroeg op.
Nadat we de zoutvlakte achter ons hadden gelaten, is het landschap sterk veranderd: de woestijn heeft plaatsgemaakt voor een dor berggebied dat volstaat met vulkanen. De uitzichten zijn echt fantastisch, bergen met vreemde kleuren en rode vlakten die van Mars lijken te komen. De eerste stop is bij een licht actieve vulkaan die lekker staat te roken. Erg apart en indrukwekkend om te zien, ook al is het in de verte. Dan gaat de reis verder naar verschillende meren met ook allemaal verschillende kleuren. En als een soort van slagroom op de taart lopen er flamingo's rustig door het water te stappen. Bij een van de meren lukt het goed om dichtbij te komen, de foto's worden dus een grote verassing! Het middageten krijgen we voorgeschoteld terwijl we aan een tafel zitten met uitzicht op een meer met 3 verschillende soorten flamingo's....... oh oh oh, wat zijn wij toch 2 arme, meelijwekkende studenten (alias docent)!
Verder gaat de tocht weer door lanschappen die uit de begintijd van de aarde lijken te komen, Pachamama heeft het hier duidelijk nog voor het zeggen!!! We blijven maar met open monden uit het raam kijken, qua landschappen is dit absoluut het hoogtepunt van onze reis! Het eindpunt van de 2e dag is Laguna Colorada waar 25.000 flamingo's leven (vandaag zijn ze niet allemaal thuis). We moeten nog even vechten voor onze kamer, want er komen gigantisch veel toeristen hier en naar goed Boliviaans gebruik heeft ons tourbedrijf niet gereserveerd. Volgens Chriso is dit de koudste nacht met temperaturen van wel -20 graden, maar we liggen met zijn 6-en op een kamer en houden het gelukkig goed warm met zijn allen. Pas de volgende dag. als we naar buiten lopen, merken we hoe afgrijselijk koud het is (inclusief botpijnigend water uit de kraan, echt vloeibare ijsblokjes zijn het!). De 3e dag is alweer onze laatste hier, aangezien we naar Chili willen gaan en dus halverwege de dag afhaken. Maar eerst gaan we nog naar een plek met erg veel geiser-activiteit. De dampen leveren prachtige beelden op die we uiteraard weer vol overgave proberen vast te leggen met onze (old-school) fotocamera's (bij het begin van elk rolletje nemen we ons weer voor rustiger te fotograferen, maar de afgelopen dagen zijn funest geweest voor onze filmvoorraad...). De rotte eierenlucht van de zwavel is alleen niet te harden, maar dat mag de pret niet drukken. Dan volgt de plek waar we allemaal naar uitkeken: de helende warmwaterbronnen! We hebben alweer een paar dagen niet gedoucht en badderen in natuurlijk warm water is dan te gek! Helaas is de wind nog steeds erg koud (er ligt zelfs nog ijs op delen wat het warmwatermeertje), waardoor we besluiten het bij pootjebaden te houden. Maar ook dat is goddelijk, vooral omdat onze voeten nog niet 100% zijn ontdooit van de knetterkoude ochtend. Met moeite weken we onszelf los uit het warme water om door te gaan naar de laatste stop aan Boliviaanse zijde, het Laguna Verde, groen door het koperhoudende water. Dan is de tijd gekomen om afscheid te nemen van onze Belgische kompanen, de chauffeur en de kok en met onze Australische 'mates' de grens over te steken naar Chili. Na een (uiteraard) krappe rit in een combi-busje komen we aan in San Pedro de Atacama, waar we door de Douane moeten. De douaniers roeren even door onze tassen voordat ze officieel worden goedgekeurd en dan kunnen we verder trekken naar Calama en Arica. Chili blijkt erg westers en modern, vooral het grote winkelcentrum waar we moeten wachten op de bus naar Arica. Maar....... we zijn een beetje moe van Zuid-Amerika en daarom zijn we maar even naar Madagascar gegaan......! De film dan ;-) Het lijkt alsof we weer gewoon in Nederland zijn en op deze manier kunnen we ook prettig de tijd doden totdat onze nachtbus vertrekt om half 11.
En nu zitten we in Arica, bijna tegen de grens met Peru. Het is alweer de 6e (mijn vader en mijn oom zijn jarig, gefeliciteerd!) en dus hebben we nog maar een paar daagjes. Maar in die daagjes gaan we nog wel naar Arequipa en dus zijn we nog niet uitgekeken. Of we tijd hebben om die laatste avonturen op te schrijven weet ik niet, maar anders hoor je ze natuurlijk gewoon als we weer thuis zijn.

In ieder geval tot de volgende keer!