« In the jungle, the VERY quiet jungle.... | Homepage | Ontmoeting met Pachamama »
07 augustus 2005
Met Wilsjes naar Titicaca en relaxen in La Paz
Weer in het gezelschap van bekende gezichten, hehe, wel weer prettig gevoel hoor! Grappig hoe je je aan de compleet-andere-kant-van-de-oceaan weer helemaal thuis kunt voelen als je onder vrienden bent! Eenmaal op de Tuftuf-boot op het Titicacameer werd er weer vrolijk bijgebabbeld over... het werk...wat?... Tja...dat krijg je als je twee collega’s naast elkaar op een bankje zet. De mannen deden erg hun best Janneke en mijn gesprekken te overstemmen met kletspraat over fotografie, maar we waren niet te stoppen...alhoewel de stroopwafels en dropjes (YUM!) die de Wilsen hadden meegebracht er toch in slaagden af en toe een pauze in te lassen. Ondanks dat de planning voor het komende schooljaar inmiddels klaar is, voelde het ineens allemaal veel meer aan als vakantie! Op de boot hadden Floris en ik ineens (zeeen) van tijd om ons te ontspannen en het zonnetje werkte daar ook fijn aan mee.
RECLAME-BOODSCHAP:
De hele trip naar de Uros-Amantani en Taquile eilanden viel ons wel wat tegen. Vooral voor mij was het even slikken, want nadat ik hier zes jaar niet meer was geweest, was er toch wel het een en ander veranderd. Ok, ook 6 jaar geleden werden boten vol toeristen hier af gegooid, werd er een sol gevraagd voor een foto en werd je door kleine taquilaantjes gekidnapt zodat je een armbandje zou kopen...MAAR...de hele sfeer was zo anders, zo ontzettend gericht alleen maar op zo snel mogelijk geld verdienen met zo min mogelijk contact als maar mogelijk was. Op Uros stonden ineens grote huizen gemaakt op palen en met golfplaat bedekte daken. En het eerst zo gezellige plein van Taquile is nu 'opgesierd' met twee gigantische gebouwen in 'neo-moderne' stijl. Daarbij leek het alsof het de vrouwen van Amantani was opgedragen dat zij steeds als zij met ons meeliepen hun traditionele pakjes moesten aantrekken...want daarna kwam thuis het zogenaamde huispak te voorschijn. Ok ik beken! Ik wil graag gewoon dat de mensen leven zoals ze altijd al leefden en als alle zogenaamde eco-community-cultureel-duurzame ontwikkeling- toeristen hoop ik op een stukje authentieke inheemse cultuur. Maar heee, je kunt toch gewoon echt niet verwachten dat deze mensen stil blijven staan terwijl wij met de sneltrein richting hemelse rijkdommen sprinten...poehee wat ben ik weer poetisch bezig...
Nee, het is goed zo...maar potvoldriedubbels wat gaan die veranderingen snel...en eigenlijk wens ik dit de Inka Naani absoluut niet toe!!
EINDE RECLAME-BOODSCHAP.
Na weer wat Inka Naani achtige soepjes en fijne rijst met aardappels was het na anderhalve dag al weer tijd om met de boot terug naar Puno te gaan. Hier zijn we met zijn allen heerlijk uit eten gegaan...en wat een genot! Na de volgende dag afscheid genomen te hebben zijn Floris en ik al vroeg weer op de bus naar Bolivia gestapt. Dit ging allemaal heel vlot en zonder verder echte verschillen te kunnen ontdekken tussen Bolivia en Peru zijn we aangekomen in de hoofdstad van Bolivia: La Paz. Deze stad ligt heel mooi in een dal en strekt zich uit tot over de heuvels er omheen. In La Paz hebben we heerlijk genoten van de luxe. Effe helemaal de Inka Naani en jungle- avonturen van ons afgeschudt (en gewassen). We hebben in verschillende erg goede restaurants gegeten (ook in het hoogste hotel van de wereld gegeten en van het uitzicht genoten) en hebben zelfs ook onze vieze velletjes laten verrimpelen in de sauna waarna wij als pasgeboren baby-tjes weer helemaal fit waren om nieuwe prachtige avonturen te beleven in de bakermat van Pachamama...het gebied rondom de zoutvlaktes van Uyuni.
Entonces....ik geef het stokje weer door aan mijn menneke, zodat ik weer voor wat vers foto-materiaal kan zorgen aan de rechterkant van deze website!!!