« 2005-06 | Homepage | 2005-08 »
24 juli 2005
Lange leve LAN Peru!
Potverdriedubbeltjes...hoorden we op dit moment in een hangmat te liggen genietend van het geluid van krekelende krekels, fluitende papegaaien, schreeuwende apen en capibara´s verslindende krokodillen om ons heen...zitten we ineens in een drie sterren gigantisch duur hotel in Cuzco...??
Ok, het verhaal gaat zo; we stonden vanmorgen bepakt en ready to go op het vliegveld van Cuzco toen ze van LAN Peru ineens bedachten dat er al teveel gewicht aan boord van het vliegtuig was, dat er vandaag een raar soort luchtdruk en harde wind was en er dus maar 50 man aan boord mocht. Dus wij mochten ´vrijwillig´op de vlucht van morgen naar Puerto Maldonado en dat terwijl we al een tour van 4 dagen in de jungel hadden gereserveerd. Na heeeeel lang wachten kregen we een voucher voor een gratis vlucht binnen Peru (handig om weer snel naar Lima te gaan!), een gratis overnachting in een superdeluxe hotel, gratis eten, geld voor de taxi en een telefoonkaart om alles te regelen. Hmmm, ok da´s niet gek! Dus snel terug naar Cuzco, ons gigantische bed en badkamer met BAD bekeken en daarna geregeld dat de tour opgeschoven kon worden. Toen weer terug naar het vliegveld om te regelen dat we een dag later terug kunnen naar Cuzco, zodat we nog steeds van onze 4 daagse jungle-tocht kunnen genieten. Dat was wel raar, want eigenlijk is er geen plek om op de 27ste naar Cuzco terug te vliegen, maar omdat wij ´vrijwillig´ afstand hadden gedaan van de vlucht van vandaag worden twee anderen mensen waarschijnlijk verteld dat ze helaas het vliegtuig hebben overgeboekt en zij dus niet mee kunnen...zodat wij weer een plekje hebben. Ach, de regel van de jungle: de een zijn dood is de ander zijn brood...toch?!
Het mooiste van alles is dat we hier in Cuzco begonnen zijn in een klein hostel van 45 soles, daarna in een al zeer mooi hotel van 60 soles en nu slapen we in een kamer van rond de 400 soles.
Goed we gaan maar eens genieten van al die luxe...tot over een tijdje!
02:36 Permalink | Commentaren (2) | Email dit
23 juli 2005
Hela Hola Inka Ruines!
Zo.. meteen twee nieuwe berichten...hebben jullie ook nog wat te doen tijdens die saaie vakantie! Afgelopen zondag dus (hopelijk niet voor altijd) afscheid genomen van Huaraz, het TMI en mijn onderzoek. Het gebied van de Inka Naani voelt zeker na de laatste tocht zeer vertrouwd en ik heb echt een ontzettend warm gevoel voor de mensen die daar wonen...ook al zijn ze niet allemaal even netjes met mijn vertrouwen omgesprongen. Zoiezo heeft Peru een plekje in mijn hart veroverd, ik vind het nog steeds een heerlijk maf land waar ik me prima thuis voel. Ter afsluiting van mijn onderzoek heb ik een goed gesprek met de mensen van het TMI gehad en verteld wat ik tot nu toe denk over mijn onderzoeksresultaten en conclusies. Dit werd een heel fijn en constructief gesprek..heerlijk hoe mensen daar echt serieuze aandacht hebben voor wat je te zeggen hebt! Verder nog afscheid genomen van Silvia en haar familie (we hebben burrito´s voor ze gemaakt) en een etentje gehad met alle vrienden uit Huaraz. Zondagavond zijn we om 23.00u in de bus gestapt en hoewel het een superdeluxe Movil Tours bus was konden we niet slapen...een keer geen Huayno aan je oren, maar een Peruaanse Redwood-bomen-zagerij naast je die de hele nacht ligt te snurken. Helemaal gaar aangekomen in Lima waar we door Alberto (taxi-chauffeur) naar familie van Patrick en Jurriaan Wils werden gebracht. Die in een enigszins ´aardig´ appartement met uitzicht op oceaan en palmbomen wonen. Hier werden we super vriendelijk ontvangen en hebben we van een heerlijk ontbijtje genoten..bedankt Kees en Margot! We mochten hier een tas met spullen die we niet mee willen slepen achter laten en vertrokken daarna richting vliegveld om naar Cuzco te gaan. Hier hebben we tot nu toe een heerlijke tijd gehad: veeeeeel Inka ruines gezien (onder andere met erg goede en enthousiaste gids Lucho), 1 dag regen gehad, eerst al in een fijn hostelletje geslapen met ERG kleine kamer maar HETE douche, toen ruzie gemaakt met volgende hostel die onze reservering maar even leuk cancellde (GA NIET NAAR HOSTAL ROYAL QOSCO in Cuzco!!!!!), na een vermoeiende ochtend eindelijk nieuw hotel gevonden, superde luxe en niet eens zoo duur (60 soles per nacht), vandaag Machu Picchu op de luie manier bezocht, met veeeel te dure trein die ook nog eens qua luxe niets voorstelde, MAAR Machu Picchu was weer eens betoverend mooi!
Zoals je aan mijn schrijfstijl wel kunnen lezen ben ik moe, en jullie vast ook na al dat leesvoer...vinden jullie het eigenlijk nog wel interessant?? Morgen gaan we weer in een vliegtuig zitten om naar Puerto Maldonado te gaan...THE JUNGLE. We hebben er al helemaal zin in en zullen jullie nog wel laten horen wat voor moois we hebben gezien.
Maar aangezien we vakantie hebben kan het even duren en misschien wat korter worden dan jullie van ons gewend zijn...
Suerte! Fanny en Floris.
06:40 Permalink | Commentaren (2) | Email dit
The Fellowship of the Inka Naani
Door Floris Jol©.
(Deze foto is opgedragen aan Paul van der Aa).
Dit verhaal gaat over een tocht, een avontuurlijke tocht die begon met de opdracht aan Faani en haar trouwe metgezel Flodo, om de Inka Naani te volbrengen. Welnu, ik zal maar bij het begin van onze ´quest´ beginnen en dus starten met ons vroege opstaan en het wachten op de “bus” van Chavin Express (1uur te laat). Fanny heeft al wel wat verteld over haar favoriete vervoersmaatschappij Chavin Express (ze heeft nu zelfs een t-shirt weten te regelen) en het zal daarom niet helemaal een verassing zijn dat ik bus tussen “” zet. Yep, het was inderdaad een bus....... die er wat ouder uitzag dan ie was, of tenminste, in de 19e eeuw hadden ze volgens mijn nog geen bussen..... Eigenlijk gewoon hilarisch om daar in te stappen! Ik had het idee dat een zooitje supporters van risicowedstrijden me voor waren gegaan maar voelde me vreemd genoeg toch wel redelijk veilig (er stond een Volvo-logo op de voorkant, wat kan er dan misgaan?). Het interieur was dus redelijk kapot en niks werkte echt goed. Zo trilde de raampjes steeds open door het belabberde wegdek, waardoor de temperatuur binnen rond het vriespunt schommelde. We werden er wel een beetje melig van: Fanny had het idee dat deze bus toch redelijk veel beenruimte had. Ja, hehe.... dit was toch zeker de Royal Class uitvoering! Na echt flink wat gehobbel en dat soort fijne dingen uiteindelijk veilig afgezet in Pomachaca alwaar iemand met een ezel of paard op ons zou wachten om onze grote rugzakken te dragen. Maar ik hoef het niet meer te zeggen natuurlijk...... die persoon was in geen pampa´s of zandwegen te bekennen. Na wat wachten en geregel van een aardige kennis van Fanny was er een oplossing, Yony (niet lachen David...) zou onze 2 rugzakken wel op zijn rug naar boven dragen..... respect voor deze Dude!!! De eerste dag bestond uit 3,5 uur klimmen, van 2650 naar 3750 meter. Redelijk zwaar dus maar toch nog wel redelijk te doen. Onderweg kwamen we ook door Castillo, een dorpje waar de schoolkinderen uitliepen om ons te zien en waar alle mensen wel even gingen kijken naar die echt veel te witte gringos (vooral ik was/ben nog erg wit...)! Ongelofelijk om dat mee te maken! Maar ook in onze eerste stop, Soledad de Tambo, waren de kinderen vol interesse en bleven ze lang rond onze tent hangen en kijken naar wat voor dingen we allemaal aan het uitspoken waren. ´s Middags had ik mijn eerste kennismaking gehad met het plaatselijke eten (iets met aardappels en niet precies gedetermineerde stukjes ingewanden, de honden vonden het in ieder geval heerlijk ;-)) en ´s avonds stond er wederom erpel op het menu. Toen nog wel OK, we hadden immers honger...... toch eet het een stuk minder lekker als Fanny dan ineens waarschuwt dat er soms wel eens een wormpje in terug te vinden is....... Het was inmiddels al flink koud geworden en onze slaapzakken waren hun gewicht dan ook in goud waard, want er binnen viel de temperatuur nog wel mee. Wacht maar....... Dag 2 is volgens anderen die de Inka Naani ook gelopen hebben de zwaarste dag, en dat klopt! Er moest flink steil gestegen worden naar 4300 meter, voor het laatste gedeelte over een trap die herinneringen opriep aan de Tolkiens epos. Prachtige uitzichten en landschapen, maar gigantisch zwaar (erg vergelijkbaar met het Laguna 69 verhaal)! Behalve voor onze ezeldrijver natuurlijk...die het pad nog net niet fluitend omhoog liep. Fanny ging het ook beter af dan mij, ik moest echt nog aan de hoogte wennen. Na een 6,5 uur durende uitputtingsslag kwamen we aan in San Cristobal de Tambo. Dit dorp was veel rustiger en na het opzetten van de tent hebben we even flink uit zitten puffen. Behalve weer die ezeldrijver want die kerel moest weer terug naar Soledad! Nogmaals respect!! Het eten bracht ditmaal weer een nieuwe en legendarische maaltijd voort: Masamora!! Fanny had me dit al eens beschreven als behangplaksel en ze had gelijk........ het lijkt er niet alleen op, het was waarschijnlijk ook de oorspronkelijke toepassing van dat spul. Ze zijn het waarschijnlijk gaan eten toen ze erachter kwamen dat ze helemaal geen behang hadden.........
De volgende dag was het na weer een koud naggie tijd om door te gaan. Don Juan (voorzitter van het toeristisch commitée) stuurde zijn neefje en diens broertje mee als drijvers van het lastpaard. Jaja, dames en heren, we hebben het hier over de Legendarische Dag Drie! Ons reisdoel was Sacra Cocha, een dorpje wat zal worden toegevoegd aan de route en waar we onze Hobbit Paul (van het TMI en waarom Hobbit? Vraag het hem zelf!), Nicholas (Antropoloog uit la douce France, maar oorspronkelijk waarschijnlijk uit het land der reuzen.) en Basilio (van Kuntur en een beetje van Gimli-formaat, maar ja, wat wil je: Peruaan...) zouden ontmoeten, waarna we samen de route zouden afmaken. Na uren achter onze paarden-banaantjes (onze ´gidsen´) te hebben aangelopen en het hoogste punt van de route te hebben bereikt (4400 meter), kwamen we langs een klein nederzettinkje. Zoals zovelen vroeg ook deze man waar we vandaan kwamen en waar we naartoe gingen: “Oh, Sacra Cocha, dat ligt dáár” (de beste man wees in de richting waar we vandaan kwamen...) ..........aha..............juist.....................misverstand met de paarden-plátanos............. Omkeren leek de beste optie aangezien Paul en Basilio ons verwachtten. Volgens de man uit het dorp was het een uurtje lopen. Welnu, laat dit een wijze les zijn, mensen uit hoge gebieden blijken daar ook iets sneller te kunnen lopen en hun tijdsschattingen kloppen niet voor mensen uit een land van onder de zeespiegel... We waren al redelijk kapot en na de wandeling en de klim die volgden en de trek om het plaatselijke IJsselmeer waren we al helemaal versleten. Uiteindelijk kwamen we dus, na 12 en half uur lopen (bijna 4 uur later dan geplan), gebroken en koud, in het donker aan. Wel heerlijk om verwelkomd te worden in je eigen taal, want het waren Brabant Paul, mega-Fransoos Nico en peruaan Basilio die ons opvingen! Gelukkig wilde Paul onze tent wel opzetten en konden we even opwarmen in het keukengebouwtje met wat kruidenthee (echter is ie er niet) en een bordje rijstemasamora (...).
Na de koudste nacht tot dan toe werd het tijd om dan eindelijk met onze ´Fellowship´verder te trekken naar Taparaco, een bergafwaartse wandeling die ongeveer 3,5 uur duurde (ook voor laaglanders dit keer). 
Paul vertelde ons al dat hij Taparaco de best georganiseerde communidad vindt en daar heeft ie denk ik ook wel gelijk in. We hadden hier zelfs de luxe van frisdrank (er was een voorraad van een paar flesjes en die hebben we uiteraard allemaal geleegd)! Ook het eten was hier beter dan in de andere communidades, alhoewel dit natuurlijk vooral kwam door het toevoegen van voor ons bekende ingrediënten als tonijn en limoen (joechei!!). Die waren natuurlijk erg welkom na dagen van aardappels, masamora´s, aardappels, masamora´s en niet te vergeten die grote meelballen, aardappels. Er werd ook een voetbaltoernooi georganiseerd voor de omliggende dorpen, maar gelukkig mochten wij ook meedoen. We laten natuurlijk geen mogelijkheid onbenut om onze voetbalkunsten te vertonen op 4000 meter hoogte (vooral die van mij....uch uch). Nou, dat werd een fantastisch toernooi! Niet dat Paul en ik nou zoveel bij hebben gedragen aan onze 2e plaats (van de 3 teams), want na elke actie hadden we de rest van de speeltijd nodig om weer een beetje op adem te komen...... Maar de prijs mocht er zijn: een zak vol koekjes!! Beter dan de eerste prijs..... een zak vol vermicelli (Paul en ik waren heel blij dat we de finale verloren...). De volgende dag ging Basilio meehelpen met het bouwen van wc´s en hadden wij dus de tijd om van alles en nog wat te doen. Fanny wilde graag een wandeling door de nabijgelegen (pre-)Inka ruïnes maken met de leraar van het dorpje om zo nog wat vragen te kunnen stellen voor haar onderzoek. We hadden ´s ochtends ook al van Paul een rondleiding gekregen, maar voor Fanny´s onderzoek wilden we best nog wel eens door de ruïnes lopen. Daarnaast zijn ze sowieso heel interessant en doordat ze nog maar weinig zijn bezocht, vind je er ook nog veel dingen als potscherven enzo (die we netjes lieten liggen). Verder hebben we nog een poging tot wassen ondernomen, maar kouwe wind en kouw water draaiden dat idee de nek om. De rest van de avond hebben we ons vermaakt met slap geouwehoer me El Chato (Nico) en onze Hobbit Paul. De volgende dag was het weer vertrektijd, alhoewel Bassi en Paul eerst nog een workshop moesten geven over hygiëne en aanverwante zaken. De wandeling was erg mooi, hij liep vlak langs de rivier door een erg mooie en nauwe vallei. We kwamen laat aan in Isco en konden zo´n beetje meteen door naar het eten.... meer erpels en aanverwante artikelen, maar dit keer ook met sardientjes in tomatensaus en een glaske bier (uit de plaatselijke shop). De volgende dag hebben we doorgebracht met fotograferen, workshoppen (Paul en Basilio), wassen (koud maar wat zijn we toch bikkels! En Fanny een bikkelette natuurlijk...) en veel, erg veel praten over het eten uit de Nederlandse supermarkt: chips, stroopwafels, johmasalades, kaasbroodjes ....HEERLIJK!! De volgende dag trokken Fanny en ik alleen verder aangezien wij de hele Inka Naani af wilden lopen terwijl onze Fellowship in een dorpje in het dal een taxi gingen nemen. Wij moesten echter aan de andere kant van het dal weer omhoog om onze opdracht te volbrengen! Maar gelukkig was het de laatste keer stijgen van de tocht! De wandeling ging in het begin erg goed (want bergaf) en we kwamen dan ook tijdig in Colpa (in het dal) aan. Bij de klim ging het helaas minder makkelijk. Waar ik bij andere klimmen er helemaal doorheen zat, was het dit keer Fanny die het onderhand wel genoeg vond. Met het voor ons onderhand bekende slakkentempo en veel pauzetjes, bereikten we toch de top, waarna we uitkwamen op een uitgestrekte pampa. Helaas was dit niet het einde, daarvoor moesten we nog een flink stuk door, maar gelukkig wel Hollands vlak. Aangekomen bij het huisje waar we moesten zijn bleek er niemand thuis. Gelukkig konden we een stukje verderop terecht bij een huis waar Fanny al eens eerder was geweest. Hier kregen we te eten (moet ik nog zegen wat?) en te drinken. De twee oudsten bleven bij ons in de keuken en keken goed of we elke hap wel doorslikten, terwijl een stuk of 6 kinderen graag hetzelfde wilden doen. Ze werden echter buitengehouden, het moest natuurlijk wel een exclusieve voorstelling zijn! Zo snel gaven ze echter niet op: buitenom gingen ze aan het keukenraam staan en strekten zich zo ver mogelijk uit om binnen te kunnen kijken waar die gringos aan het eten waren.... Geweldig om te zien!! Daarna we besloten maar weer eens een stukje te gaan lopen (het is waarschijnlijk een verslaving geworden) naar grote Inka-ruïnes vlakbij, Huanuco Viejo. Heel mooi en indrukwekkend, maar duidelijk nog niet ontdenkt door de grote toeristengroepen, want naast het feit dat het er een beetje rommelig bijlag waren we de enige bezoekers die dag. Na terugkeer bij het huis moesten we nog even wachten op Basilio die ons met een taxi op kwam halen. Na de tijd te hebben gedood met luisteren naar Huayno en praten met de mensen daar, kwam een teletijdmachine ons halen om terug te keren naar de 21e eeuw (nou ja... teletijdmachine -een ouwe toyota waar de ramen niet van werkten, er geen veiligheidsgordel aanwezig was en waarbij de achterklep moest worden opengehouden door een stok- en nou ja, 21e eeuw.....?). We reden naar La Union waar we een hotelkamer (of iets wat erop leek) kregen. We moesten door een Hobbit-deurtje naar binnen, waardoor Fanny en ik uiteraard meerdere keren onze kupkes stootten. Maar...... er waren hete duches!!! Of ja... niet in onze kamer tenminste, daarvoor moesten we naar de Kamer van Bassi, Paul en Nico. Maar dat geeft natuurlijk niks! Dus na een heerlijk warme douche voelden we ons weer als nieuw en waren we er weer klaar voor! Voor de busreis naar huis that is.... 5 uur bussen naar Huaraz en vertrekken midden in de nacht. Ook Nico had aan zijn fellowship-verplichtingen voldaan en ging met ons terug naar Huaraz (hij moest wel in het midden achterin, anders raakte ´ie zijn 2 meter 2 nooit kwijt...). Gelukkig dit keer een betere bus dan op de heenweg, maar of Busmaatschappij El Rapido nou zo rapido is laten we maar in het midden...
Nou, daar waren we dan.... terug van een fantastische tocht, die wel erg zwaar was geweest, maar waarop we zeker fantastische ervaringen hebben gehad, met zowel prachtige landschappen als mensen (zowel Peruanen als natuurlijk Paul, Basilio en Nicholas). Fanny´s onderzoekperiode is afgelopen, 9 weken zijn we gescheiden geweest (boehoehoe!) en heeft Fanny de meest vage en fantastische dingen meegemaakt. Maarrrrrr.... het is nu tijd om te gaan reizen.... Welnu, we zijn na een afscheidsdinée op weg gegaan. Maar over die avonturen horen jullie later, waarschijnlijk wel korter (hoor ik daar gejuich??) meer, aangezien reizen en dingen zien veel tijd kosten. Hopelijk vonden jullie het tot nu toe een beetje leuk leesvoer en komen jullie binnenkort eens terug om meer te lezen over de nieuwe fellowship, de fellowship van de F-jes... Muchias gracias y hasta luego!
06:20 Permalink | Commentaren (2) | Email dit
07 juli 2005
Floris´grote avontuur
Zozo… eindelijk in Peru dus… eindelijk weer bij mijn vriendinnetje!!! Voor deze gelegenheid heeft Fanny mij toestemming gegeven om een stukje te schrijven over mijn aankomst en onze eerste week samen. Nou, ik kan zeggen, het was me het weekje wel!! Het begon allemaal... op de schilderachtige luchthaven Zaventem bij Brussel. Mijn ouders hadden me vroeg in de ochtend afgezet en uitgezwaaid en daarna begon de reis... Nou ben ik niet zo gek op vliegen en was het dus geen onverdeeld genoegen om 14 uur in zo´n blik te zitten, maar gelukkig ging alles heel voorspoedig. Nou oké, dat uur vertraging in Madrid was iets minder en die jengelende kinderen naast me ook. Maar er kwam redding, iemand wilde van stoel ruilen en dus kreeg ik nu een stoel... naast een huilende baby... Maarrrr, ondanks deze zeer lichte tegenslagen (ik ken nu de taxibusjes in Peru...) kwam ik met maar een beetje vertraging aan in Lima, en na de douane en het hersenverschrompelende wachten op mijn bagage, kon ik eindelijk naar mijn vriendinnetje gaan zoeken in de wachtende mensenmassa. Met enige moeite (ondanks een groot hart met mijn koosnaampje erop, en nee, die schrijf ik hier niet) dan toch eindelijk Fanny gevonden! Maar wat een vreemd moment, zo bekend en toch ook niet... pas een paar minuten later drong het tot ons door dat we eindelijk weer samen waren. Alles klopte weer. Na een taxirit als introductie op Lima en mijn eerste Inka-Kola lekker ons bedje opgezocht. De volgende dag lekker langs het strand gelopen en Miraflores, een wijk in Lima, verkend. We konden hier ook 14 van Fanny´s diarolletjes laten ontwikkelen bij een goede fotograaf met een héél bevredigend resultaat! Maar die krijgen jullie nog wel te zien. Op vrijdag was het tijd om naar Fanny´s home away from home te gaan: Huaraz. Na 8 uur bussen was het doel bereikt. En aangezien Huaraz op
In de eerste paar dagen natuurlijk voorgesteld aan veel van Fanny´s homies uit de Nederlandsche Gemeenschap hier in Huaraz, want die is er! En dan komen de meesten ook nog uit Brabant... zoals ik al zei, home away from home. Zaterdag rustig aan gedaan om aan de hoogte te wennen en ook omdat Fanny een beetje grieperig was, wat ik dan maar, aardig en solidair als ik ben, van haar overnam. Zondag werd het echter tijd om een beetje te gaan trainen en dus hebben we samen met Renate en Leona, 2 dames van stichting weeskind, een wandeling gemaakt naar een heel mooi meer hier in de buurt, Laguna Llanganuco. Prachtig groenblauw water en de hoogste top van Peru (de Huascaran, iets van
Floris
05:29 Permalink | Commentaren (2) | Email dit
Onderzoek San Christobal de Tambo...
Heela Hola ...de meesten van jullie weten wel wat er nu achter komt...toch? De volgende dag om drie uur opgestaan om in een combibusje (op de allernieuwste fotos krijg je een idee van het begrip..) het hele eind richting Ayash en verder gebracht te worden. Hoe hoger we kwamen hoe kouder het werd en daar zat ik dan zonder jas aan...en de chauffeur zijn raam helemaal open gedraaid om de dampen van het volgestouwde busje op de ramen op te kunnen vangen. En ik zal je vertellen...ik geniet echt nog steeds van elke minuut van mijn verblijf hier, dit soort dingen horen er gewoon echt bij in Peru en ik kan er steeds meer om lachen en genieten van de warme chaos die er hier heerst. Zal weer met weemoed aan dit soort momenten terug denken als ik in het over-georganiseerde kikkerlandje ben waar iedereen maar loopt te zeuren over hoe slecht we het wel niet hebben ( ...puinhopen van 8 jaar Paars?...wat dacht je van 500 jaar puinhoop van een stel Spaanse kolonisten..??). Om een uur of 6 gedropt op een weg met een boel landschap er omheen, maar geen wandelpad om naar San Christobal de Tambo te gaan. Via boerenveldje, koeienvlaaien en wild blaffende joekels (brabants voor honden) ontwijkend een flinke steile helling omhoog naar mijn derde onderzoeksgemeenschap...met rugzak op. Hoewel niet makkelijk liep ik voor mijn doen vrij goed en na anderhalf uur waren we waar we zijn moesten. Even nog wat zoeken naar het hoofd van het toeristisch comite, maar al snel zat ik van een heerlijk bordje frieten en een half gebakken eitje te genieten als ontbijt. Het huis van Don Juan staat midden in een ruine...erg mooi gezicht! Vooral met al die schapen die dartel door deze ´culturele erfenis´ aan het wandelen waren, rustig hun grasjes herkauwend. Don Juan vroeg wat we wilden doen en na informatie over mijn onderzoek stelde hij voor de mensen bij elkaar te brengen zodat we voor de lunch al aan het werk konden. Ik stond versteld, zo snel had ik de mensen nog niet aan het werk gekregen voor me....maaaaaar daar stond natuurlijk wel iets tegenover! Nadat we een kaart van de omgeving en een lijst met feesten en dergelijke hadden gemaakt gingen we lunchen. Wij werden met zachte hand gedwongen aan een tafel en op stoelen in het schooltje ons eten te nuttigen terwijl de campesinos gezellig op het grasveldje of bij het vuur in de keuken gingen eten. Ik was er veel liever bij gaan zitten, maar dat kan echt niet: een gringa zo op het gras zitten... Ik weet niet of ze bij workshops geleerd hebben dat toeristen aan een tafel horen of dat zelf zo zien maar wel jammer voor het contact. Iedere keer als mijn achterwerk(je...he Bert?!) ook maar een grassprietje of steen durfde aan te raken werd er snel een dekentje neer gelegd...en mijn naam is niet eens Alexia?! Bueno, na de lunch vraagt Juan me of ik misschien even voor iedere aanwezige de lunch wil betalen...uhhh...had je dat niet even eerder kunnen melden misschien??...Volgens hem deden de mensen van Kuntur dat ook altijd. Ik voelde me flink voor het blok gezet en heb dit ook wel even gemeld maar goed ze hadden zo hard gewerkt en voor die ene keer...en het is voor een goed doel..dus ok. We spraken een bedrag af en ik meldde duidelijk dat het alleen voor vandaag zou zijn. Die dag nog interviews kunnen houden dus dat was wel even anders dan in Soledad de Tambo waar ik 3 dagen had zitten wachten om de laatste dag 4 interviews te hebben. Hier had ik in drie dagen tijd 13 interviews! Die avond werd nog gevraagd hoelang we zouden blijven, omdat ze geen vlees op voorraad hadden...je zou zo zeggen dat al die kippen, varkens, schapen, geiten, cavia´s, en koeien niet voor niks rondlopen... Inderdaad dat is ook zo dus werd er een schaap de gelukkige winnaar van een enkeltje richting ´onze vader die volgens velen in de hemel zijt´ en heb ik van dichtbij zijn binnenkant mogen bewonderen. Eerlijk gezegd vond ik het ook wel erg boeiend en heb er zelfs een paar dia´s van gemaakt waarbij ter zijner tijd de gevoeligen onder ons maar even de ogen moeten sluiten. Die avond dus soep met schaap, rijst met schaap en masamora met...tja, blijft onbeschrijfelijk. Naast het harde werken met de interviews hebben we in de volgende dagen ook nog wat ruines bekeken en zijn we in een grot geweest waarvan de ingang heel smal was. Maar mijn angst was al snel overwonnen bij de gedachten dat hier zoveel jaren geleden Inka´s de muren hadden gekapt en hier rondliepen....had misschien toch maar archeologe moeten worden, was al helemaal in staat een paar stenen weg te laten kappen om meer te kunnen zien, maarja da´s dan weer niet zo conservatie-gevoelig he (met toekomstige baan bij UNESCO in gedachten). De laatste avond wilde ik het comite gaan betalen, maar die hadden het op een of andere manier in hun bollekes gekregen dat ik voor alle drie de dagen voor iedereen die bij de lunch was wel zou betalen...tja, toen was Fanny even niet meer heel erg alegra...! Na een flink debat over eerlijke en duidelijke communicatie heb ik gezegd dat ik dan wel voor het schaapje zou betalen, maar niet meer dan dat! Bleek dat Juan dacht dat het instituut wel voor mij zou betalen en voor mij gevoel hebben ze daar echt (mis)bruik van gemaakt. Toen hij hoorde dat ik alles uit eigen zak moest betalen, reageerde hij erg geschrokken en bleef maar vragen of het wel ok was met me en of ik niet dacht dat ze slechte mensen waren nu...nou, ehh...tja wat zal ik eens zeggen. Heb het maar gezien als interessante informatie en als een directe bijdrage aan een goed doel...nu maar hopen dat ze het daar ook voor gebruiken. Nog wel wat anders interessants...tijdens mijn interviews had ik een ingeving om eens te vragen over verhalen over geesten bij de ruines of de Inka Naani. Daar kwamen een paar verhalen door naar voren waardoor ik kippenvel kreeg...zelfs als ik niet precies begreep wat iemand vertelde. De laatste nacht in het schooltje (waar we maar weer eens op de schoolbankjes ons nestje hadden gemaakt) werden Paulina en ik allebei om half 4 wakker door hele rare geluiden. Het was net of er een soort regen van stenen op het dak viel en dan weer op de muren dan links, dan rechts, dan onder, dan boven en zo verder. Stijf in mijn bedje lag ik te luisteren of het niet gewoon een kat was of de wind, maar weet tot nu toe het nog steeds niet echt te verklaren...Paulina ook niet. Toen we opstonden om om half 6 op pad terug te gaan naar Ayash moesten we er ook wel weer erg om lachen...maar ik was toch blij dat ik er niet nog een nachtje moest slapen. p.s heb inmiddels wel een t-shirt gekocht van Chavin Express...moet mijn favoriete clubje toch wel promoten...toch?
Het is echt alweer even geleden en ik had de foto´s er al op staan, maar hier dan eindelijk een verslag van mijn week onderzoek en verblijf in het dorp van Paulina. Maandag middag weer naar Chavin Express..jippie! Iedere keer dacht ik dat het niet erger kon, maar jawel het kan toch ..mijn meest irritante tocht met Chavin Express kan in het Guinness Book of Recordsã. Een wel erg jonge buschauffeur die even aan zijn jaloerse vriendjes wilde laten zien hoe hard hij met het grote brik door de bochten kon scheuren en met een noodgang op diverse voertuigen in kon rijden...gelukkig zonder brokken te maken. Ik werd echt even pissig en heb ook mijn gedachten even met chauffeur en bijrijders gedeeld die helaas niet in mijn gedachtengang mee konden gaan. Maar goed, rond 6 uur in de middag heelhuids aangekomen in San Marcos waar Paulina al op mij stond te wachten. Fijn om elkaar weer te zien en al snel liepen we weer te kletsen alsof we elkaar al jaren kennen.
De laatste twee dagen ben ik bij Paulina´s familie op bezoek geweest in haar dorp Acapalca. Het was heel goed om te zien waar en hoe zij woont, omdat ik daardoor beter begrijp hoe ik haar informatie moet interpreteren. Haar leven is niet heel anders dan die van de mensen bij de Inka Naani, hoewel in haar dorp wel licht en beetje electriciteit is en zij een studie heeft kunnen doen. Het allerleukste van mijn verblijf in Acapalca was de laatste avond toen ik mee ben gegaan naar de katechese-les die Paulina geeft aan de kinderen van het dorp. Op een bepaald moment stond ik midden in een kring van zo´n 40 kinderen en een paar volwassenen, midden op een plein ´Hoofd, schouders, knie en teen´ uit te leggen. Waarna de hele groep vol enthusiasme mee deed en zelfs uit volle borst aan het meezingen was. Daarna kreeg ik allemaal handjes van kinderen en wilde ze nog meer Nederlands leren. Een ervaring die ik zeker niet meer zal vergeten!!!
Toen maar weer naar Huaraz, want nog maar 3 nachtjes slapen en dan zou ik Floris weer zien.....eindelijk weer gewoon fijn samen. Maar hoe dat allemaal weer gegaan is, mag Floris zelf aan jullie vertellen...dus veel leesplezier!!
05:20 Permalink | Commentaren (1) | Email dit