The Inka Naani Project

Door Floris Jol©.                                                                                                                

(Deze foto is opgedragen aan Paul van der Aa).

Dit verhaal gaat over een tocht, een avontuurlijke tocht die begon met de opdracht aan Faani en haar trouwe metgezel Flodo, om de Inka Naani te volbrengen. Welnu, ik zal maar bij het begin van onze ´quest´ beginnen en dus starten met ons vroege opstaan en het wachten op de “bus” van Chavin Express (1uur te laat). Fanny heeft al wel wat verteld over haar favoriete vervoersmaatschappij Chavin Express (ze heeft nu zelfs een t-shirt weten te regelen) en het zal daarom niet helemaal een verassing zijn dat ik bus tussen “” zet. Yep, het was inderdaad een bus....... die er wat ouder uitzag dan ie was, of tenminste, in de 19e eeuw hadden ze volgens mijn nog geen bussen..... Eigenlijk gewoon hilarisch om daar in te stappen! Ik had het idee dat een zooitje supporters van risicowedstrijden me voor waren gegaan maar voelde me vreemd genoeg toch wel redelijk veilig (er stond een Volvo-logo op de voorkant, wat kan er dan misgaan?). Het interieur was dus redelijk kapot en niks werkte echt goed. Zo trilde de raampjes steeds open door het belabberde wegdek, waardoor de temperatuur binnen rond het vriespunt schommelde. We werden er wel een beetje melig van: Fanny had het idee dat deze bus toch redelijk veel beenruimte had. Ja, hehe.... dit was toch zeker de Royal Class uitvoering! Na echt flink wat gehobbel en dat soort fijne dingen uiteindelijk veilig afgezet in Pomachaca alwaar iemand met een ezel of paard op ons zou wachten om onze grote rugzakken te dragen. Maar ik hoef het niet meer te zeggen natuurlijk...... die persoon was in geen pampa´s of zandwegen te bekennen. Na wat wachten en geregel van een aardige kennis van Fanny was er een oplossing, Yony (niet lachen David...) zou onze 2 rugzakken wel op zijn rug naar boven dragen..... respect voor deze Dude!!! De eerste dag bestond uit 3,5 uur klimmen, van 2650 naar 3750 meter. Redelijk zwaar dus maar toch nog wel redelijk te doen. Onderweg kwamen we ook door Castillo, een dorpje waar de schoolkinderen uitliepen om ons te zien en waar alle mensen wel even gingen kijken naar die echt veel te witte gringos (vooral ik was/ben nog erg wit...)! Ongelofelijk om dat mee te maken! Maar ook in onze eerste stop, Soledad de Tambo, waren de kinderen vol interesse en bleven ze lang rond onze tent hangen en kijken naar wat voor dingen we allemaal aan het uitspoken waren. ´s Middags had ik mijn eerste kennismaking gehad met het plaatselijke eten (iets met aardappels en niet precies gedetermineerde stukjes ingewanden, de honden vonden het in ieder geval heerlijk ;-)) en ´s avonds stond er wederom erpel op het menu. Toen nog wel OK, we hadden immers honger...... toch eet het een stuk minder lekker als Fanny dan ineens waarschuwt dat er soms wel eens een wormpje in terug te vinden is....... Het was inmiddels al flink koud geworden en onze slaapzakken waren hun gewicht dan ook in goud waard, want er binnen viel de temperatuur nog wel mee. Wacht maar....... Dag 2 is volgens anderen die de Inka Naani ook gelopen hebben de zwaarste dag, en dat klopt! Er moest flink steil gestegen worden naar 4300 meter, voor het laatste gedeelte over een trap die herinneringen opriep aan de Tolkiens epos. Prachtige uitzichten en landschapen, maar gigantisch zwaar (erg vergelijkbaar met het Laguna 69 verhaal)! Behalve voor onze ezeldrijver natuurlijk...die het pad nog net niet fluitend omhoog liep. Fanny ging het ook beter af dan mij, ik moest echt nog aan de hoogte wennen. Na een 6,5 uur durende uitputtingsslag kwamen we aan in San Cristobal de Tambo. Dit dorp was veel rustiger en na het opzetten van de tent hebben we even flink uit zitten puffen. Behalve weer die ezeldrijver want die kerel moest weer terug naar Soledad! Nogmaals respect!! Het eten bracht ditmaal weer een nieuwe en legendarische maaltijd voort: Masamora!! Fanny had me dit al eens beschreven als behangplaksel en ze had gelijk........ het lijkt er niet alleen op, het was waarschijnlijk ook de oorspronkelijke toepassing van dat spul. Ze zijn het waarschijnlijk gaan eten toen ze erachter kwamen dat ze helemaal geen behang hadden.........
De volgende dag was het na weer een koud naggie tijd om door te gaan. Don Juan (voorzitter van het toeristisch commitée) stuurde zijn neefje en diens broertje mee als drijvers van het lastpaard. Jaja, dames en heren, we hebben het hier over de Legendarische Dag Drie! Ons reisdoel was Sacra Cocha, een dorpje wat zal worden toegevoegd aan de route en waar we onze Hobbit Paul (van het TMI en waarom Hobbit? Vraag het hem zelf!), Nicholas (Antropoloog uit la douce France, maar oorspronkelijk waarschijnlijk uit het land der reuzen.) en Basilio (van Kuntur en een beetje van Gimli-formaat, maar ja, wat wil je: Peruaan...) zouden ontmoeten, waarna we samen de route zouden afmaken. Na uren achter onze paarden-banaantjes (onze ´gidsen´) te hebben aangelopen en het hoogste punt van de route te hebben bereikt (4400 meter), kwamen we langs een klein nederzettinkje. Zoals zovelen vroeg ook deze man waar we vandaan kwamen en waar we naartoe gingen: “Oh, Sacra Cocha, dat ligt dáár” (de beste man wees in de richting waar we vandaan kwamen...) ..........aha..............juist.....................misverstand met de paarden-plátanos............. Omkeren leek de beste optie aangezien Paul en Basilio ons verwachtten. Volgens de man uit het dorp was het een uurtje lopen. Welnu, laat dit een wijze les zijn, mensen uit hoge gebieden blijken daar ook iets sneller te kunnen lopen en hun tijdsschattingen kloppen niet voor mensen uit een land van onder de zeespiegel... We waren al redelijk kapot en na de wandeling en de klim die volgden en de trek om het plaatselijke IJsselmeer waren we al helemaal versleten. Uiteindelijk kwamen we dus, na 12 en half uur lopen (bijna 4 uur later dan geplan), gebroken en koud, in het donker aan. Wel heerlijk om verwelkomd te worden in je eigen taal, want het waren Brabant Paul, mega-Fransoos Nico en peruaan Basilio die ons opvingen! Gelukkig wilde Paul onze tent wel opzetten en konden we even opwarmen in het keukengebouwtje met wat kruidenthee (echter is ie er niet) en een bordje rijstemasamora (...).

Na de koudste nacht tot dan toe werd het tijd om dan eindelijk met onze ´Fellowship´verder te trekken naar Taparaco, een bergafwaartse wandeling die ongeveer 3,5 uur duurde (ook voor laaglanders dit keer). Paul vertelde ons al dat hij Taparaco de best georganiseerde communidad vindt en daar heeft ie denk ik ook wel gelijk in. We hadden hier zelfs de luxe van frisdrank (er was een voorraad van een paar flesjes en die hebben we uiteraard allemaal geleegd)! Ook het eten was hier beter dan in de andere communidades, alhoewel dit natuurlijk vooral kwam door het toevoegen van voor ons bekende ingrediënten als tonijn en limoen (joechei!!). Die waren natuurlijk erg welkom na dagen van aardappels, masamora´s, aardappels, masamora´s en niet te vergeten die grote meelballen, aardappels. Er werd ook een voetbaltoernooi georganiseerd voor de omliggende dorpen, maar gelukkig mochten wij ook meedoen. We laten natuurlijk geen mogelijkheid onbenut om onze voetbalkunsten te vertonen op 4000 meter hoogte (vooral die van mij....uch uch). Nou, dat werd een fantastisch toernooi! Niet dat Paul en ik nou zoveel bij hebben gedragen aan onze 2e plaats (van de 3 teams), want na elke actie hadden we de rest van de speeltijd nodig om weer een beetje op adem te komen...... Maar de prijs mocht er zijn: een zak vol koekjes!! Beter dan de eerste prijs..... een zak vol vermicelli (Paul en ik waren heel blij dat we de finale verloren...). De volgende dag ging Basilio meehelpen met het bouwen van wc´s en hadden wij dus de tijd om van alles en nog wat te doen. Fanny wilde graag een wandeling door de nabijgelegen (pre-)Inka ruïnes maken met de leraar van het dorpje om zo nog wat vragen te kunnen stellen voor haar onderzoek. We hadden ´s ochtends ook al van Paul een rondleiding gekregen, maar voor Fanny´s onderzoek wilden we best nog wel eens door de ruïnes lopen. Daarnaast zijn ze sowieso heel interessant en doordat ze nog maar weinig zijn bezocht, vind je er ook nog veel dingen als potscherven enzo (die we netjes lieten liggen). Verder hebben we nog een poging tot wassen ondernomen, maar kouwe wind en kouw water draaiden dat idee de nek om. De rest van de avond hebben we ons vermaakt met slap geouwehoer me El Chato (Nico) en onze Hobbit Paul. De volgende dag was het weer vertrektijd, alhoewel Bassi en Paul eerst nog een workshop moesten geven over hygiëne en aanverwante zaken. De wandeling was erg mooi, hij liep vlak langs de rivier door een erg mooie en nauwe vallei. We kwamen laat aan in Isco en konden zo´n beetje meteen door naar het eten.... meer erpels en aanverwante artikelen, maar dit keer ook met sardientjes in tomatensaus en een glaske bier (uit de plaatselijke shop). De volgende dag hebben we doorgebracht met fotograferen, workshoppen (Paul en Basilio), wassen (koud maar wat zijn we toch bikkels! En Fanny een bikkelette natuurlijk...) en veel, erg veel praten over het eten uit de Nederlandse supermarkt: chips, stroopwafels, johmasalades, kaasbroodjes ....HEERLIJK!! De volgende dag trokken Fanny en ik alleen verder aangezien wij de hele Inka Naani af wilden lopen terwijl onze Fellowship in een dorpje in het dal een taxi gingen nemen. Wij moesten echter aan de andere kant van het dal weer omhoog om onze opdracht te volbrengen! Maar gelukkig was het de laatste keer stijgen van de tocht! De wandeling ging in het begin erg goed (want bergaf) en we kwamen dan ook tijdig in Colpa (in het dal) aan. Bij de klim ging het helaas minder makkelijk. Waar ik bij andere klimmen er helemaal doorheen zat, was het dit keer Fanny die het onderhand wel genoeg vond. Met het voor ons onderhand bekende slakkentempo en veel pauzetjes, bereikten we toch de top, waarna we uitkwamen op een uitgestrekte pampa. Helaas was dit niet het einde, daarvoor moesten we nog een flink stuk door, maar gelukkig wel Hollands vlak. Aangekomen bij het huisje waar we moesten zijn bleek er niemand thuis. Gelukkig konden we een stukje verderop terecht bij een huis waar Fanny al eens eerder was geweest. Hier kregen we te eten (moet ik nog zegen wat?) en te drinken. De twee oudsten bleven bij ons in de keuken en keken goed of we elke hap wel doorslikten, terwijl een stuk of 6 kinderen graag hetzelfde wilden doen. Ze werden echter buitengehouden, het moest natuurlijk wel een exclusieve voorstelling zijn! Zo snel gaven ze echter niet op: buitenom gingen ze aan het keukenraam staan en strekten zich zo ver mogelijk uit om binnen te kunnen kijken waar die gringos aan het eten waren.... Geweldig om te zien!! Daarna we besloten maar weer eens een stukje te gaan lopen (het is waarschijnlijk een verslaving geworden) naar grote Inka-ruïnes vlakbij, Huanuco Viejo. Heel mooi en indrukwekkend, maar duidelijk nog niet ontdenkt door de grote toeristengroepen, want naast het feit dat het er een beetje rommelig bijlag waren we de enige bezoekers die dag. Na terugkeer bij het huis moesten we nog even wachten op Basilio die ons met een taxi op kwam halen. Na de tijd te hebben gedood met luisteren naar Huayno en praten met de mensen daar, kwam een teletijdmachine ons halen om terug te keren naar de 21e eeuw (nou ja... teletijdmachine -een ouwe toyota waar de ramen niet van werkten, er geen veiligheidsgordel aanwezig was en waarbij de achterklep moest worden opengehouden door een stok- en nou ja, 21e eeuw.....?). We reden naar La Union waar we een hotelkamer (of iets wat erop leek) kregen. We moesten door een Hobbit-deurtje naar binnen, waardoor Fanny en ik uiteraard meerdere keren onze kupkes stootten. Maar...... er waren hete duches!!! Of ja... niet in onze kamer tenminste, daarvoor moesten we naar de Kamer van Bassi, Paul en Nico. Maar dat geeft natuurlijk niks! Dus na een heerlijk warme douche voelden we ons weer als nieuw en waren we er weer klaar voor! Voor de busreis naar huis that is.... 5 uur bussen naar Huaraz en vertrekken midden in de nacht. Ook Nico had aan zijn fellowship-verplichtingen voldaan en ging met ons terug naar Huaraz (hij moest wel in het midden achterin, anders raakte ´ie zijn 2 meter 2 nooit kwijt...). Gelukkig dit keer een betere bus dan op de heenweg, maar of Busmaatschappij El Rapido nou zo rapido is laten we maar in het midden...
Nou, daar waren we dan.... terug van een fantastische tocht, die wel erg zwaar was geweest, maar waarop we zeker fantastische ervaringen hebben gehad, met zowel prachtige landschappen als mensen (zowel Peruanen als natuurlijk Paul, Basilio en Nicholas). Fanny´s onderzoekperiode is afgelopen, 9 weken zijn we gescheiden geweest (boehoehoe!) en heeft Fanny de meest vage en fantastische dingen meegemaakt. Maarrrrrr.... het is nu tijd om te gaan reizen.... Welnu, we zijn na een afscheidsdinée op weg gegaan. Maar over die avonturen horen jullie later, waarschijnlijk wel korter (hoor ik daar gejuich??) meer, aangezien reizen en dingen zien veel tijd kosten. Hopelijk vonden jullie het tot nu toe een beetje leuk leesvoer en komen jullie binnenkort eens terug om meer te lezen over de nieuwe fellowship, de fellowship van de F-jes... Muchias gracias y hasta luego!