The Inka Naani Project

De volgende dag om drie uur opgestaan om in een combibusje (op de allernieuwste fotos krijg je een idee van het begrip..) het hele eind richting Ayash en verder gebracht te worden. Hoe hoger we kwamen hoe kouder het werd en daar zat ik dan zonder jas aan...en de chauffeur zijn raam helemaal open gedraaid om de dampen van het volgestouwde busje op de ramen op te kunnen vangen. En ik zal je vertellen...ik geniet echt nog steeds van elke minuut van mijn verblijf hier, dit soort dingen horen er gewoon echt bij in Peru en ik kan er steeds meer om lachen en genieten van de warme chaos die er hier heerst. Zal weer met weemoed aan dit soort momenten terug denken als ik in het over-georganiseerde kikkerlandje ben waar iedereen maar loopt te zeuren over hoe slecht we het wel niet hebben ( ...puinhopen van 8 jaar Paars?...wat dacht je van 500 jaar puinhoop van een stel Spaanse kolonisten..??).  Om een uur of 6 gedropt op een weg met een boel landschap er omheen, maar geen wandelpad om naar San Christobal de Tambo te gaan. Via boerenveldje, koeienvlaaien en wild blaffende joekels (brabants voor honden) ontwijkend een flinke steile helling omhoog naar mijn derde onderzoeksgemeenschap...met rugzak op. Hoewel niet makkelijk liep ik voor mijn doen vrij goed en na anderhalf uur waren we waar we zijn moesten. Even nog wat zoeken naar het hoofd van het toeristisch comite, maar al snel zat ik van een heerlijk bordje frieten en een half gebakken eitje te genieten als ontbijt. Het huis van Don Juan staat midden in een ruine...erg mooi gezicht! Vooral met al die schapen die dartel door deze ´culturele erfenis´ aan het wandelen waren, rustig hun grasjes herkauwend. Don Juan vroeg wat we wilden doen en na informatie over mijn onderzoek stelde hij voor de mensen bij elkaar te brengen zodat we voor de lunch al aan het werk konden. Ik stond versteld, zo snel had ik de mensen nog niet aan het werk gekregen voor me....maaaaaar daar stond natuurlijk wel iets tegenover! Nadat we een kaart van de omgeving en een lijst met feesten en dergelijke hadden gemaakt gingen we lunchen. Wij werden met zachte hand gedwongen aan een tafel en op stoelen in het schooltje ons eten te nuttigen terwijl de campesinos gezellig op het grasveldje of bij het vuur in de keuken gingen eten. Ik was er veel liever bij gaan zitten, maar dat kan echt niet: een gringa zo op het gras zitten... Ik weet niet of ze bij workshops geleerd hebben dat toeristen aan een tafel horen of dat zelf zo zien maar wel jammer voor het contact. Iedere keer als mijn achterwerk(je...he Bert?!) ook maar een grassprietje of steen durfde aan te raken werd er snel een dekentje neer gelegd...en mijn naam is niet eens Alexia?!

Bueno, na de lunch vraagt Juan me of ik misschien even voor iedere aanwezige de lunch wil betalen...uhhh...had je dat niet even eerder kunnen melden misschien??...Volgens hem deden de mensen van Kuntur dat ook altijd. Ik voelde me flink voor het blok gezet en heb dit ook wel even gemeld maar goed ze hadden zo hard gewerkt en voor die ene keer...en het is voor een goed doel..dus ok. We spraken een bedrag af en ik meldde duidelijk dat het alleen voor vandaag zou zijn. Die dag nog  interviews kunnen houden dus dat was wel even anders dan in Soledad de Tambo waar ik 3 dagen had zitten wachten om de laatste dag  4 interviews te hebben. Hier had ik in drie dagen tijd 13 interviews! Die avond werd nog gevraagd hoelang we zouden blijven, omdat ze geen vlees op voorraad hadden...je zou zo zeggen dat al die kippen, varkens, schapen, geiten, cavia´s, en koeien niet voor niks rondlopen... Inderdaad dat is ook zo dus werd er een schaap de gelukkige winnaar van een enkeltje richting ´onze vader die volgens velen in de hemel zijt´ en heb ik van dichtbij zijn binnenkant mogen bewonderen. Eerlijk gezegd vond ik het ook wel erg boeiend en heb er zelfs een paar dia´s van gemaakt waarbij ter zijner tijd de gevoeligen onder ons maar even de ogen moeten sluiten. Die avond dus soep met schaap, rijst met schaap en masamora met...tja, blijft onbeschrijfelijk. Naast het harde werken met de interviews hebben we in de volgende dagen ook nog wat ruines bekeken en zijn we in een grot geweest waarvan de ingang heel smal was. Maar mijn angst was al snel overwonnen bij de gedachten dat hier zoveel jaren geleden Inka´s de muren hadden gekapt en hier rondliepen....had misschien toch maar archeologe moeten worden, was al helemaal in staat een paar stenen weg te laten kappen om meer te kunnen zien, maarja da´s dan weer niet zo conservatie-gevoelig he (met toekomstige baan bij UNESCO in gedachten). De laatste avond wilde ik het comite gaan betalen, maar die hadden het op een of andere manier in hun bollekes gekregen dat ik voor alle drie de dagen voor iedereen die bij de lunch was wel zou betalen...tja, toen was Fanny even niet meer heel erg alegra...! Na een flink debat over eerlijke en duidelijke communicatie heb ik gezegd dat ik dan wel voor het schaapje zou betalen, maar niet meer dan dat! Bleek dat Juan dacht dat het instituut wel voor mij zou betalen en voor mij gevoel hebben ze daar echt (mis)bruik van gemaakt. Toen hij hoorde dat ik alles uit eigen zak moest betalen, reageerde hij erg geschrokken en bleef maar vragen of het wel ok was met me en of ik niet dacht dat ze slechte mensen waren nu...nou, ehh...tja wat zal ik eens zeggen. Heb het maar gezien als interessante informatie en als een directe bijdrage aan een goed doel...nu maar hopen dat ze het daar ook voor gebruiken.

Nog wel wat anders interessants...tijdens mijn interviews had ik een ingeving om eens te vragen over verhalen over geesten bij de ruines of de Inka Naani. Daar kwamen een paar verhalen door naar voren waardoor ik kippenvel kreeg...zelfs als ik niet precies begreep wat iemand vertelde. De laatste nacht in het schooltje (waar we maar weer eens op de schoolbankjes ons nestje hadden gemaakt) werden Paulina en ik allebei om half 4 wakker door hele rare geluiden. Het was net of er een soort regen van stenen op het dak viel en dan weer op de muren dan links, dan rechts, dan onder, dan boven en zo verder. Stijf in mijn bedje lag ik te luisteren of het niet gewoon een kat was of de wind, maar weet tot nu toe het nog steeds niet echt te verklaren...Paulina ook niet. Toen we opstonden om om half 6 op pad terug te gaan naar Ayash moesten we er ook wel weer erg om lachen...maar ik was toch blij dat ik er niet nog een nachtje moest slapen.
De laatste twee dagen ben ik bij Paulina´s familie op bezoek geweest in haar dorp Acapalca. Het was heel goed om te zien waar en hoe zij woont, omdat ik daardoor beter begrijp hoe ik haar informatie moet interpreteren. Haar leven is niet heel anders dan die van de mensen bij de Inka Naani, hoewel in haar dorp wel licht en beetje electriciteit is en zij een studie heeft kunnen doen. Het allerleukste van mijn verblijf in Acapalca was de laatste avond toen ik mee ben gegaan naar de katechese-les die Paulina geeft aan de kinderen van het dorp. Op een bepaald moment stond ik midden in een kring van zo´n 40 kinderen en een paar volwassenen, midden op een plein ´Hoofd, schouders, knie en teen´ uit te leggen. Waarna de hele groep vol enthusiasme mee deed en zelfs uit volle borst aan het meezingen was. Daarna kreeg ik allemaal handjes van kinderen en wilde ze nog meer Nederlands leren. Een ervaring die ik zeker niet meer zal vergeten!!!
Toen maar weer naar Huaraz, want nog maar 3 nachtjes slapen en dan zou ik Floris weer zien.....eindelijk weer gewoon fijn samen. Maar hoe dat allemaal weer gegaan is, mag Floris zelf aan jullie vertellen...dus veel leesplezier!!

p.s heb inmiddels wel een t-shirt gekocht van Chavin Express...moet mijn favoriete clubje toch wel promoten...toch?