The Inka Naani Project

Zozo… eindelijk in Peru dus… eindelijk weer bij mijn vriendinnetje!!! Voor deze gelegenheid heeft Fanny mij toestemming gegeven om een stukje te schrijven over mijn aankomst en onze eerste week samen. Nou, ik kan zeggen, het was me het weekje wel!! Het begon allemaal... op de schilderachtige luchthaven Zaventem bij Brussel. Mijn ouders hadden me vroeg in de ochtend afgezet en uitgezwaaid en daarna begon de reis... Nou ben ik niet zo gek op vliegen en was het dus geen onverdeeld genoegen om 14 uur in zo´n blik te zitten, maar gelukkig ging alles heel voorspoedig. Nou oké, dat uur vertraging in Madrid was iets minder en die jengelende kinderen naast me ook. Maar er kwam redding, iemand wilde van stoel ruilen en dus kreeg ik nu een stoel... naast een huilende baby... Maarrrr, ondanks deze zeer lichte tegenslagen (ik ken nu de taxibusjes in Peru...) kwam ik met maar een beetje vertraging aan in Lima, en na de douane en het hersenverschrompelende wachten op mijn bagage, kon ik eindelijk naar mijn vriendinnetje gaan zoeken in de wachtende mensenmassa. Met enige moeite (ondanks een groot hart met mijn koosnaampje erop, en nee, die schrijf ik hier niet) dan toch eindelijk Fanny gevonden! Maar wat een vreemd moment, zo bekend en toch ook niet... pas een paar minuten later drong het tot ons door dat we eindelijk weer samen waren. Alles klopte weer. Na een taxirit als introductie op Lima en mijn eerste Inka-Kola lekker ons bedje opgezocht. De volgende dag lekker langs het strand gelopen en Miraflores, een wijk in Lima, verkend. We konden hier ook 14 van Fanny´s diarolletjes laten ontwikkelen bij een goede fotograaf met een héél bevredigend resultaat! Maar die krijgen jullie nog wel te zien. Op vrijdag was het tijd om naar Fanny´s home away from home te gaan: Huaraz. Na 8 uur bussen was het doel bereikt. En aangezien Huaraz op 3000 meter hoogte ligt, stond ik zelfs al te hijgen na het tandenpoetsen of zelfs niezen! En nu kreeg ik ook wat meer de gang van zaken door hier in Peru: toiletpapier spoel je niet door, neehee, dat gooi je in de prullebak, anders raakt de W.C. verstopt! En douchen doe je onder een electrische douche waar de stroomdraden langs de douchekop lopen en waaruit op z´n hoogst lauw water stroomt. Oversteken is ook al zo´n levensbedreigende situatie. Er zijn namelijk geen stoplichten voor voetgangers, maar je moet op de stoplichten van de auto´s kijken of de weg (een beetje) veilig is. En als je een keer stilstaat op straat, dan denken alle taxichauffeurs in een straal van 100 meter dat je met hén meewil. Oftewel veel getoeter en opeens afremmende auto´s. Maar je leert snel genoeg om stug de andere kant op te kijken, behalve als je natuurlijk een taxi wil, die je dan ook meestal binnen 3 seconden vindt, of hij jou, net wat je wil... Ah... de taxi´s in Peru... alleen daarover al kan je boeken vol schrijven! Later volgt dan ook nog wel een hoofdstukje over dit prachtige vervoermiddel.

In de eerste paar dagen natuurlijk voorgesteld aan veel van Fanny´s homies uit de Nederlandsche Gemeenschap hier in Huaraz, want die is er! En dan komen de meesten ook nog uit Brabant... zoals ik al zei, home away from home. Zaterdag rustig aan gedaan om aan de hoogte te wennen en ook omdat Fanny een beetje grieperig was, wat ik dan maar, aardig en solidair als ik ben, van haar overnam. Zondag werd het echter tijd om een beetje te gaan trainen en dus hebben we samen met Renate en Leona, 2 dames van stichting weeskind, een wandeling gemaakt naar een heel mooi meer hier in de buurt, Laguna Llanganuco. Prachtig groenblauw water en de hoogste top van Peru (de Huascaran, iets van 6800 meter hoog) er majestueus naast. Dan weet je weer waarom reizen zo mooi is... Maar ook de reis naar het startpunt en terug naar Huaraz was een avontuur want, je raadt het al, met een taxi. Een combi in dit geval. Een klein busje die naar Nederlandse maatstaven met 8 personen erin toch echt vol zit. Hahaha, yeah right... 15 tot 20 man zul je bedoelen! En met een beetje geluk zit er een dampende campesino naast je (jawel, ik had dat geluk...), knalt er Huayno uit de beroerde speakers (vraag Fanny maar naar deze uh... boeiende muziek) terwijl de taxista denkt op de Germaanse Autobahn te rijden. Juist... Peruaanse taxi´s. Gelukkig heel teruggekomen en na het eten vermoeid het bedje opgezocht. ´s Maandags moest Fanny nog iemand interviewen en andere dingetjes voor haar onderzoek doen, dus greep ik mijn kans om de rust op te zoeken in ons hostel. Ik wilde de aanstormende verkoudheid een stap voor zijn. Voor dinsdag had Fanny een tour geregeld naar het Laguna 69 (nee, geen idee waar die naam vandaan komt, maar kan toch geen toeval zijn?). Dinsdags in alle vroegte met onze gids Rojer op pad gegaan en alweer zo´n heerlijke combi-busje genomen naar Yungay, waar we overstapten op een ´gewone´ taxi. Met z´n drieën plus 2 man in de kofferbak van de stationwagon en 3 man voorin naar het startpunt van de tocht gereden. Weer een prachtige tocht. Stevig wandelen met mooie uitzichten op spectaculaire bergen en blauwe meren. Heerlijk dat afdalen... of wacht... we moeten ook omhoog... naar 4700 meter... Fanny en ik gingen allebei tot aan het gaatje, we waren kapot, we konden niet meer, we... je begrijpt het waarschijnlijk wel: het was echt een héél zware klim waarbij we er zelfs even aan hebben gedacht om 10 minuten voor het einde op te geven! Maar de beloning was daar: een knal- maar dan ook echt knalblauw meer... ongelofelijk mooi! De wandeling naar beneden was uiteraard veel prettiger en eindelijk begonnen we weer te praten en zelfs te lachen, dat was eerder het omgekeerde op de heenweg... De taxi terug naar Yungay was een prachtig vervolg: 2 man in de achterbak en 3 voorin?.. Da´s voor mietjes! How about 4 in de achterbak (waarvan 3 dikke dames) 3 op de achterbank, 3 voorin en ... 1 op het dak!!! Onderweg keek ik uit het raam en zag ik de schaduw van de auto langs de weg, absurd om het silhouet van een auto te zien met een kerel die rechtop op dak zit, hahahaaaa, de hele auto lag dubbel!!! (gelukkig hebben we de foto´s nog). Awel, dat was dus gister, vandaag ook weer ´gerelaxt´en voorbereidingen getroffen, want morgen gaan we de tocht waarvoor we trainden beginnen: de Inka Naani, Fanny´s onderzoeksobject en een tocht van 5 dagen. We blijven echter 10 dagen weg om nog wat onderzoek te doen (Fanny dan) en te fotograferen (Fanny en ik, als gekken waarschijnlijk). Dus is het nu tijd om dit verhaal af te sluiten voor nu. Het is namelijk 10 uur ´s avonds en om 3 uur moeten we weer naast ons bed staan om de bus van Chavin Express te halen. Het wordt een heel avontuur en waarschijnlijk zullen jullie het weer in geuren en kleuren te lezen krijgen, alleen dan weer geschreven in de voor jullie zo vertrouwde, guitige, gezellige, prettige en innemende schrijfstijl van mijn noviaatje, Fanny. Voor nu de groeten en tot later!

Floris