« 2005-05 | Homepage | 2005-07 »
20 juni 2005
Tot volgende week!
Ok, ik ga er zo weer met Chavin Express er vandoor om naar San Marcos te gaan ( 4 uur verder op). Vanuit daar ga ik morgen naar San Christobal de Tambo, weer een gemeenschap die meewerkt aan het Inka Naani project en dat naast de grote Inka route gelegen is. Hier wil ik zo´n 5 dagen samen met Paulina blijven en hopelijk levert het weer een hoop informatie op. Daarna wil ik nog met Paulina mee naar haar dorp Acapalca en een mooi meer daar vlakbij. Ziet haar familie mij ook eens. Volgende week maandag moet ik uiterlijk terug zijn, want dinsdag vertrekt mijn bus weer naar Lima om Floris op te halen!
Maar wat ik nog even kwijt moet...is de teleurstelling toen ik de vorige keer weer in Huaraz kwam en er maar 1 kaartje op mij lag te wachten, terwijl ik verwacht had bergen weg te moeten schuiven om in mijn bed te kunnen komen...jullie hebben nog 1 kans. Het adres:
Fanny Vugts
(Fam. Cerna Diaz)
Jr. Amadeo Figueroa No 959
Huaraz
Ancash
Peru
Hij doet er ongeveer 10/14 dagen over en over ongeveer 4 weken vertrek ik hier weer om met Floris vakantie te gaan vieren.
p.s. de commentaren en emails blijven ook een beetje achterwege, he?... ; )
Tot snel weer allemaal! Suerte y fuerte!
20:07 Permalink | Commentaren (2) | Email dit
18 juni 2005
En we gaan nog niet naar huis...nog lange niet...(maar soms wil ik wel hoor...)
Ten eerste staan er weer nieuwe foto's aan de zijkant!!
Nou, haal maar weer die stroopwafels uit de kast...ohhh stroopwafels wat zou ik die wel lusten! Dus geniet er maar flink van, want je gaat de kleine dingen pas waarderen als je niets hebt!
Dus, heb je je kop koffie ook binnen handbereik...in Carla´s geval een overheerlijke cappucino of espresso. Pfff, het water loopt me nu al in de mond. ¨Ahhh, maar al die soepjes die naar niets smaken, aardappelen, rijst en Masamora´s (een begrip op zich die alleen maar te begrijpen valt als je het hebt mogen beleven) en half doorgebakken eitjes zijn toch ook heerlijkheden, Fanny¨. NOU!... na 12 dagen niks anders EN dat 3 maal daags, praat je wel anders!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Dus geniet maar van al dat heerlijke eten, dan zal ik van de gedachte genieten dat jullie genieten...
Oh ja, ik zou nog verslag doen van mijn avonturenweek:
Bijna twee weken geleden op een woensdag vertrok ik met mijn favoriete busmaatschappij Chavin Express al hobbelend en glijdend door bochten (nee hoor mam, viel wel mee) richting Huari. Daar dus aangekomen in een hotel een bedje gevonden. De volgende dag kwam Jorge Huerta me ophalen om mee te gaan naar het kantoor van Kuntur (doen veel op het gebied van natuurbescherming en sociale ontwikkeling in deze regio). Een piepklein kantoortje helemaal vol met 3 bureaus, 2 computers en een boel boekenkasten. Hier zou ik mijn vertaalster ontmoeten en met haar zouden we een kleine workshop houden over het hoe en wat van mijn onderzoek en het vertalen. Maar ze kwam te laat en vertelde dat ze ineens ander werk had. Ze zou haar zus gaan halen, maar dat duurde maar en duurde maar, dus nam Jorge me mee voor een rondje Huari. Mooi klein dorp, met oudere huizen in soms hele leuke kleuren. Bij een natuurlijke bron aangekomen waarbij het water uit een hoofd uit de Pre-Inka tijd komt gespoten zegt Jorge dat ik wat van het water kan drinken dat het helemaal vers en gezond is. Dus hopla, Fanny neemt een slok. Vertelt ´ie daarna doodleuk dat ze hier een legende hebben dat als je eenmaal van dit water gedronken hebt, je in Huari zal blijven wonen...en als je weggaat gebeuren er vreselijke dingen...fijn Jorge! Op een van de pleintjes komen we een bekende tegen van Jorge die voor het plaatselijke televisienieuws werkt. En prompt ben ik beroemd in Huari en omstreken want de beste man wil me graag interviewen als een van de weinige gringo´s die Huari bezoeken en gaat me dus ook meteen filmen ¨...uhh, maar mijn spaans is niet zo best...geeft niet...oeps, weet niet eens zeker of ik alle vragen wel op de juiste manier beantwoord heb, want begreep niet alle vragen erg goed...nou dan knippen we er toch een paar minuten uit en houden we ´Buenas Dias´en ´Hasta luego´ over¨. Hehe, ik heb geen idee of ik nu wel of niet een complete flater heb geslagen. Jorge hield zijn lach netjes in het gelid, dus misschien viel het wel mee. Terug op kantoor moeten we uren wachten op de zus van vertaal-ster nummer 1, totdat Jorge besluit haar maar te gaan halen. Ook niet zo´n geweldige eerste indruk...of misschien kan ik er gewoon niet zo goed tegen als mensen niet lachen om mijn grapjes... Jorge een heel verhaal gehouden, ik nog dingen uitgelegd. Zegt ze na een uur doodleuk dat ze niet voor minder dan 30 soles en onkosten gaat....en de afspraak met haar zus was 10 soles en onkosten. Wij behoorlijk teleurgesteld en Jorge zelfs aardig gepikeerd. Oke, dan maar weer op zoek naar een ander! Na de lunch en nog wat uren wachten komt nummer 3 opdagen. Ha, deze keer wel een glimlach en vriendelijkheid. En zie daar, de geboorte van een mooie vriendschap met Paulina uit Acapalca!
Paulina accepteerde dus wel alles en is nog leuk ook, Que Suerte!
De volgende dag 's ochtends eerst met Paulina alles door gesproken en toen 's middags een kleine kippenbusje ingestapt op weg naar Huachis. Op een bepaald moment konden we niet verder omdat een busje en een taxi zich tegen elkaar aan klem hadden gereden...dus zaten we als haringen in een ton te zweten in het busje tot we weer verder konden. Rond een uur of drie kwamen we aan in Huachis: een klein dorpje met een redelijk grote plaza en veel mensen die voor hun winkeltje of huis zaten toe te kijken wat daar voor raar wit figuur uit het busje stapte. We hadden van Jorge een naam gekregen van iemand om contact mee op te nemen, maar die bleek in Castillo te wonen...oeps. Doorverwezen naar het gemeentehuis (lees: schuur). Hier fijn tot half zes mogen wachten op iemand totdat we dan eindelijk een slaapplaats toegewezen kregen...de tweede verdieping van de schuur waar normaal vergaderingen werden gehouden (lees: geen wc of stromend water). Na een beetje gehannes hebben we eindelijk de sleutel en wachten we maar tot de buitenverlichting aanspringt om naar het restaurantje te kunnen lopen. Er zijn heel duidelijk electriciteitskabels aanwezig en toch ook zeker lantaarnpalen...maar nee, geen licht...dat duurt nog tot zeker augustus horen we later. En toen was het restaurant ook nog dicht (hoewel er boven stond 24 uur per dag open...maar niet op vrijdags). De hele aardige mevrouw van een klein winkeltje vertelt dat er ook een gasthuis is waar je kan slapen en eten. Dan daar maar heen voor een echt Peruaans diner: Soep (echt waar hoe verschillend ze er ook uitzien...ze smaken allemaal hetzelfde!) rijst, aardappelen, beetje kip, vreemdsoortige mix van smakeloze groente en saus. Daarna terug naar ons stoffig nestje om een onrustig nachtje te slapen op onze matjes.
De volgende nacht besluiten we dan ook accuut maar in het gasthuis te gaan slapen, waar tenminste twee goede bedden staan, een soort wc is gebouwd buiten en lopend water is om je te wassen. Onze dagen in Huachis hebben we qua onderzoek goed besteed. Zo was er zondags een zogenaamd Fayena...soort gemeenschapswerk om de wandelpaden 'schoon' te maken. Nee, dit houdt niet in dat alle plastic zakken, propjes of andere troep die overal rondslingert wordt opgeruimd! Het ging er deze keer om, om de Inka Naani te verbeteren voordat de aardappeloogst zou gaan beginnen de dag erna. Op die manier voorkomen de mensen dat hun ezeltjes en paarden hun benen breken over losliggende stenen of gaten in de weg. Dus met hamers, sikkels en andere angstaanjagende instrumenten werd er op de weg ingehakt...oeps daar zijn UNESCO en IUCN vast niet zo heel gelukkig mee. Maar als volleerd antropologe deed ik natuurlijk vrolijk mee aan het gegooi van keien naar de zijkanten en heb heerlijk spontane foto's kunnen maken van deze noestige arbeid. Na het werk kwam iedereen bij elkaar waarbij El Presidente de Huachis zijn volk bedankte voor het harde werk, maar ook nog een paar 'rake klappen' uitdeelde ten aanzien van mensen die eerder dan de afspraak was hun aardappels geteeld hadden. In samenspraak met iedereen aanwezig werd besloten dat zij 20 soles moesten betalen en 24 uur in het gevang mochten gaan zitten. Prachtige om deze discussie te zien, omdat het op zo'n andere manier ging dan wij in Nederland dat doen. Iemand stapt naar voren en zegt eerst; Geachte broeders, presidente, visitantes...en dan komt 'ie met zijn aanval, maar iedereen blijft lachen..kan het Merewade College nog wat van leren...
De dag erna zijn we met de Vice-president naar Pre-Inka ruines boven Huachis gelopen. Een klim van 2 uur die me niet in de koude kleren ging zitten. Maar wel heel interessant. Ik was weer de eerste gringa/o die deze ruines had gezien en ook waren er nooit archeologen geweest om te komen kijken. Een aantal mensen in Huachis wil dan ook heel graag hun ruines schoonmaken van de planten en er meer bekendheid aan geven om zo meer toeristen naar hun gebied te krijgen. Helaas gingen ze er zelf ook niet al te goed mee om, want mensen lieten er hun vee rondlopen en er werd vrolijk geBBQed en overal lag plastic rommel. In de daarop volgende dagen hebben we ons vooral bezig houden met wachten, beetje keuvelen met de mensen om zo informatie te kunnen vinden en we hebben in totaal 6 interviews gehouden...dus redelijk succesvol.
Na 4 en halve dag Huachis zijn we naar Soledad de Tambo gegaan. Weer een flinke klim omhoog. We hadden in Huachis al met de docente van het schooltje in Soledad gesproken en zei had geregeld dat we bij haar ouders konden slapen en eten. Dit dorpje ken ik nog van de Inka Naani tocht, ik was er immers gestrand toen. Wel weer leuk om bekende gezichten te zien en heb meteen ook maar een stel foto's uitgedeeld van de vorige keer. De dagen in Soledad kunnen het best omschreven worden als het zitten in de wachtkamer en dat dan heeeel lang! De mensen waren druk bezig met de aardappels telen en waren 's avonds dus moe. Waar ik wel een beetje gefrustreerd van werd is dat mensen steeds wel afspraken met ons maakten, maar daar later dan weer om heen gingen draaien. Pas de laatste dag hebben we toch maar wat meer druk gezet en nog 4 interviews kunnen houden. Hier had ik het ook wel even moeilijk hoor...het eten kwam me de neusgaten uit, ik sliep slecht en heb veel teveel tijd gehad om allerlei mensen en dingen te missen in Nederland. Aan de andere kant ook wel weer een belevenis in zo'n kleine gemeenschap: zonder electriciteit, cavia's eerst vrolijk zien rondhuppelen en dan van hun velletje ontdaan zien worden en dan op je bordje zien liggen, grappig hoe de mensen over niets anders praten dan de aardappelteelt en hun gewassen en over eten en hoe mooi mijn witte benen wel niet zijn, hoe ze heel gemakkelijk iemand Dikke of Dunne of Zwarte of Blanke noemen zonder dat iemand daar ook maar van op kijkt, hoe je 's ochtends een wormpje in je bed vind en dan toch de volgende avond weer in slaap kan vallen, hoe mooi de omgeving daar wel niet is en nog zoveel meer!
Toen we na 5 dagen weer vertrokken naar Castillo (naar beneden) hadden mijn darmen de strijd met de bacterieen opgegegeven en kon ik dus de hele nacht en ochtend in de bosjes gaan zitten. Uiteindelijk hebben we mijn rugzak op de rug van het paard van de familie waar we sliepen kunnen vastbinden en zijn we toch maar heel voorzichtig naar Castillo gelopen. Hier aangekomen bracht mijn 3e moeder me naar een dokter, ik was helemaal verslapt, verdroogd en had buikpijn. Hij gaf me meteen wat pillen tegen de buikpijn en antibiotica. Ook mochten we bij hem en zijn vrouw blijven slapen en eten, want de rest van het dorp zat vol met mensen die uit Lima waren gekomen voor het grote feest. Echt, hoe ongelooflijk aardig en netjes de mensen hier zijn!!!!
Langzaamaan voelde me ik al steeds beter dus in de middag zijn we gaan kijken naar de voorbereidingen voor het feest...voor mij vooral interessant om tijdens het feest de mix tussen katholieke elementen en die uit vroegere tijden op te speuren. Tot een uur of 9 in de avond hebben Paulina en ik rondgelopen en zelfs ook nog even gedanst op jawel, ...Huayno muziek. Maar omdat we niet meer gewend waren zo lang op te blijven, konden we onze ogen niet meer open houden en zijn we in onze bedjes (deze keer letterlijk in een schuur) gedoken. Hier begon om 5 uur 's nachts het orkest in mijn buik weer te spelen en was ik weer aan de diarree. In de ochtend de dokter maar er op aangesproken en die had zoiets van...jij moet naar het ziekenhuis om alles te laten controleren...NEEE, NIET WEER! Maar stiekem wilde ik zelf toch ook wel, want ik voelde dat ik helemaal aan het uitdrogen was en het gaf me ook wel weer een veilig gevoel. Dus Paulina uit haar bedje gesprongen zodat we nog snel het busje naar Huari konden nemen. Snel afscheid genomen van Castillo en met rommelende buik een uur in het busje gezeten naar het ziekenhuis. Om een lang verhaal kort te maken is er maar weer eens wat antibiotica in mijn arm gezet inclusief twee liter water...haha, ik kan bijna een onderzoek gaan doen naar ziekenhuizen in Peru! Daarna had ik nog steeds wat diarree, maar dat kon volgens de dokter nog wel een paar dagen duren en ik kreeg een antibiotica kuur met me mee.
Vervolgens lopend met zware rugzak naar het centrum van Huari...heel langzaam dus dat ging wel. Toen we in Huari aankwamen, kwam er ineens een klein meisje uit een huis gerend die me omhelste en helemaal blij was. Ik was helemaal verrast, wat lief! Op zoek naar een hotel met heet water om te douchen, gevonden en daarna naar het kantoor van Kuntur om hallo te zeggen en de slaapspullen van Paulina terug te geven. Daar hebben we nog gezellig met Yoni en Ruth gekletst die vertelde dat Silvia steeds belde om te vragen of ze al iets van mij gehoord hadden...dus je ziet wel, er wordt goed op mij gelet. Toen maar even naar internet cafe (uiteraard!) om Silvia te bellen en met de liefde van mijn leven te praten (helaas Kiwi, dat is toch echt Floris!). Ik voelde me al weer stukken beter ondertussen. Toen moesten Paulina en ik afscheid nemen en dat vonden we allebei erg moeilijk: 24 uur samen geweest voor 10 dagen en dat zonder problemen, da's toch wel bijzonder! Ik heb beloofd contact met haar op te nemen als ik weer op pad ging.
Daarna het mooiste moment van mijn hele trip hier .... EEN ECHTE KEI-HETE DOUCHE!!!!! (in al die weken nog niet gehad hier).
Ik heb er wel 3 kwartier onder gestaan!! 1 minpuntje was dat ik toch niet zo bruin was geworden als ik wel dacht, want nadat al het vuil was weggespoeld viel het toch weer zwaar tegen!
De volgende dag weer terug naar Huaraz en dat is nu drie dagen geleden. Ik ben weer volledig bij gekomen en heb weer allerlei heerlijkheden mogen eten! Heb ook al weer op het instituut gewerkt en een erg fijn gesprek gehad met de directeur hier, Jorge Recharte..wat een prettige man is dat!
Dit weekend nog even luieren en dan ga ik maandag weer op pad...maar daar vertel ik jullie snel weer wat meer over! Ondertussen zal je namelijk wel al de slaap uit je ogen aan het wrijven zijn.
Groetjes en geen zorgen om mij...je gaat er namelijk vanzelf aan wennen!
01:57 Permalink | Commentaren (0) | Email dit
01 juni 2005
En nu dan echt onderzoek doen...
Even nog een berichtje voordat ik er vanmiddag van door ga. De plannen zijn ietsje gewijzigd, maar in hoofdlijnen hetzelfde gebleven. Vanmiddag om 14.00u. ga ik weer hieperdepiephoera in een bus zitten om 5 uur lang als een milkshake heen en weer geslingerd te worden richting Huari. Huari is een kleine stad dichtbij mijn onderzoeksgebied. Hier wordt ik vanavond om 19.00u. opgehaald door Jorge Huerta van de NGO Kuntur en hij heeft ook al een hotelkamer voor me geregeld. De bedoeling is dat ik eerst mijn plannen met Jorge en Basilio van Kuntur doorspreek en dat ik daar ook waarschijnlijk mijn vertaalster ontmoet. Ja, inderdaad er gaat toch een vertaalster mee. Helaas niet iemand die Engels spreekt, maar wel spaans en Quechua. Ze is 23 jaar, ook docente en komt uit een van de gemeenschappen die in de buurt liggen van de Inka Naani. Ik denk dat dit me zeker zal helpen makkelijker contact met de mensen te maken. Maar ondanks dat mijn spaans er ook door vooruit zal gaan, zal het zeker nog lastig worden alles te begrijpen. Alles wat ik opneem is geen probleem, want daar kunnen mensen hier in Huaraz wel bij helpen Ik hoop dat ik veel aan mijn tolk heb en dat ze niet alleen goed kan vertalen, maar ook in de gaten houdt dat ze mijn onderzoek behoorlijk kan beinvloeden....en dat we het goed met elkaar kunnen vinden.
Kortom, eerst heb ik nog even wat luxe en daarna ga ik met tent, slaapzak, rugzak en vertaalster op mijn rug richting Soledad de Tambo. Ik heb al interviewvragen en schema's gemaakt en vragen om met groepen aan te werken (kaarten maken van omgeving en lijst van fiestas)...ben zeer benieuwd wat er van is overgebleven als ik terugkom.
Als ik het allemaal even zat ben en een hete douche wil, kan ik redelijk makkelijk terug naar Huari en daar hebben ze ook internet, dus ik zal jullie op de hoogte houden. Maak je geen zorgen als het allemaal wat langer duurt, want ik kan goed twee weken of zo weg zijn....en de mannen van Kuntur weten waar ik uithang.
Hasta la Pasta!
17:27 Permalink | Commentaren (0) | Email dit