The Inka Naani Project

Voor al die duizenden die al een kaart of brief voor me hadden klaarliggen...maar nog geen adres hadden om het naar toe te sturen (tromgeroffel)...hier volgt mijn adres:

Fanny Vugts
(Fam. Cerna Diaz)
Jr. Amadeo Figueroa No 959
Huaraz
Ancash
Peru

Nou, nadat ik terug ben uit Soledad verwacht ik natuurlijk te verzuipen in de hoeveelheden postzakken die op mijn kamertje zijn gezet!

Ciao!

Hola!

In de nieuwe fotomap staan fotos van mijn tweede ´familie´hier, de Nederlandse amigos y amigas, mijn Quechua docent en medestudenten en de mensen op het instituut...kunnen jullie eindelijk zien wie wie is. Ook nog wat fotos van een geweldig leuk feestje gisteren bij familie van Silvia. Daar vertel ik zo meer over.

Ik heb even twee redelijk rustige weken achter de rug waarbij ik vooral veel gewerkt heb aan interviewvragen en aan een ´plan de campagne´. Ook heb ik een interessant maar verontrustend gesprek gehad met Doris Walter, een energieke franse antropologe die al 15 jaar onderzoek doet in het gebied hier. Zij gaf in het kort aan dat ik beter niet teveel vragen kan afvuren op de ´Campesinos´, omdat ik dan geen eerlijke antwoorden ga krijgen en dat zij ook hele andere beelden hebben bij bepaalde begrippen (zoals Inka) dan ik waarschijnlijk heb. De mensen zijn erg van ´de Kat uit de Boom´ kijken, dus ik verwacht zelf ook wel dat het allemaal heel moeilijk gaat worden. Vooral door de zeer beperkte tijd die ik hier heb. Hoe kan je in 12 weken in hemelsnaam zo´n vertrouwensband met mensen opbouwen dat ze al je vragen gewoon gaan beantwoorden?...En ik heb zelfs nog maar 6 weken over straks. Ik begin dus serieus te twijfelen aan mijn antropologische capaciteiten in de praktijk. Ik geloof dat ik al mijn charmes maar op ze los moet laten...arme mensen... Ik heb besloten vanuit het oogpunt van vertrouwen opbouwen, geen engelse vertaler mee te nemen, maar het gewoon in het Castilliaans (spaans) te proberen met een lokale vertaler...docent of zo. Daardoor zal ik zeker informatie mislopen in informele gesprekken, maar ik denk dat het wel beter is om de mensen te kunnen interviewen.
Aankomende woensdag wil ik weer naar Soledad de Tambo om daar een week of twee te verblijven. Ze hebben daar geen electriciteit of douches dus dat wordt wel even afzien, maar aan de andere kant zijn de mensen daar super lief en zal het me zeker ook heel veel opleveren, al is het maar de ervaring! Maar ben nog wel huiverig of ze gaan meewerken...dus deze aankomende twee weken gaan me of heel veel informatie opleveren of een hoop lucht..we zullen zien!
Gisteren heb ik een erg leuke dag gehad. Eerst naar Quechua les waar we een huldiging hadden van drie studenten die de volledige cursus van 9 maanden hadden afgerond en de onthulling van een plakkaat met hun namen. In de speeches werd ik een aantal keer genoemd, omdat ze het zo bijzonder vonden dat een buitenlander (gringa) wel de moeite neemt hun inheemse taal te leren terwijl de Peruaanse regering en ook veel gewone Peruaanse mensen het compleet links laten liggen...en dat terwijl het zooo´n mooie taal is! Dus prompt mocht ik de plakkaat onthullen...haha.
Daarna ging ik s middags met Silvia en een deel van haar familie mee naar een feest van haar familie die ter ere van de Maagd Maria gevierd werd. De familie gaf een kerk-mis en daarna werd er gedanst en bier gedronken op het kerkplein...haha die katholieken weer!. Al dansend zijn we met de hele groep naar hun huis gelopen met de band achter ons aan. Allemaal in een rij, sommigen al half dronken. Bij het huis aangekomen was alles leeg gemaakt voor het feest en mocht het hele dorp komen eten, drinken en dansen. Silvia vertelde me dat dit traditie is als je zo´n soort feest geeft,.. dan moet je de deur openzetten voor iedereen! Antropologisch ook zeer interessant dus! Ik heb leuk gedanst, mocht me lekker uitleven met mijn fototoestel, lekker gegeten, maar ik moest wel steeds bier drinken als mensen me dat aanbiedden, want dat mag je dan ook weer niet weigeren (getver..brr). En laat ik nou net dus geen fan van bier zijn! Na een leuke dag weer in een piepklein kippenbusje naar Huaraz waar ik al weer vroeg in bed lag met een flink hard hoofd, haha.

Nou, voordat ik weer op pad ga aankomende woensdag zal ik nog even iets van me laten horen. Ik heb geen idee hoe lang ik er zal blijven...dus het kan daarna even duren!

Groetjes en geniet van het mooie weer!

Vandaag weer naar Quechua les geweest..van 8 uur ´s ochtends tot 12 uur ´smiddags en dat op zaterdag. Ik dacht laat ik jullie ook wat Quechua leren. De q is heel lastig, want die spreek je uit vanuit achter in je keel. Beetje een mix tussen K en G. Dus hier gaat ie (uitspraak staat tussen de haakjes):

Tellen:
1 = huk (guk)
2 = ishkay (isjke)
3 = Kima (kiema)
4 = chusku (tsjueskoe)
5 = pitsqa (pietsgka)
6 = huqta (gogkta)
7 = qanchis (kantsjies)
8 = puwaq (poewagk)
9 = isqun (iesgkoen)
10 = chunka (tsjunka)

Een paar eenvoudige zinnen:
Imataq hutiki? (Iemaatagk goetiekie) Hoe heet je?
Nuqapa hutiqa Fanny. (Noegkapa gutiegka) Ik heet Fanny.


Maychawtaq yachanki? (Meetsjowtagk jatsjankie) Waar woon je?
Nuqaqa yacha waraschawmi. (Noegkagka jatsja warasjowmie) Ik woon in Huaraz.


Imataq mamaykipa hutim? (Iemaatagk mameekiepa goetiem) Wat is de naam van je moeder?
Mamapa hutinga Trudie. (mamapa goetiengka) Mijn moeder heet Trudie.

Imataq taytaykipa hutinga? (Iemaatagk teeteekiepa goetingka) Wat is de naam van je vader?
Taytapa hutinga Panchu. (Teetappa goetingka Pantsjoe) Mijn vader heet Frans.

Aykaqtaq nanaykikuna? (eekagktagk naneekiekoena) Hoeveel zussen heb jij?
Nanakunaqa ishkayqmi kayan. (nannakoenagka iesjkeegkmi kaajan) Ik heb twee zussen.

Aykaqtaq ashnikikuna kayapushunki? (eekagktagk aschniekiekoena kaajapoesjoenkie) Hoeveel ezels heeft u? Ashnukunaga kayapaman mallan kantsu. (Asjnoekoenagka kaajapaman mallan kantsjoe) Ik heb geen ezels.

Goed, allemaal flink op studeren en als ik weer terugkom kan ik jullie gaan overhoren!

Kushi Kushun! (laten we samen vrolijk zijn)

Aan de linkerkant staat bij LINKS nu een link naar een geocities-website die ik speciaal gemaakt heb om oude foto's op te zetten. Dat is nodig omdat ik anders op deze site geen nieuwe kan plaatsen. Er staan nu nog geen onderschriften bij, maar dat komt nog wel later een keer.
De site is ook te vinden door op dit adres te klikken: http://www.geocities.com/fanny_in_peru/

p.s. Wat vinden jullie van mijn foto's tot nu toe?

Ok, ga maar even klaar zitten. Neem op je gemak een kopje thee of koffie en zo´n heerlijke stroopwafel, want dit wordt een lang verhaal!

Maandag Afgelopen maandag begon dus het grote Inka Naani avontuur...Indiana Jones, eat your heart out! Om 3 uur s ochtends opgestaan en om 4 uur met Berend en Oscar naar beneden om daar met de rest van de groep naar de bus te lopen. De groep bestond uit 5 hombres: Oscar, Berend, Paul, Marc en Guido, en 2 mujeres: Martine en ik dus. Vervolgens een drie uur durende busreis naar Pomachaca waar we om ongeveer 8 uur aankwamen. Hier ontmoetten we Feliciano de lamadrijver en onze drie lama´s die ons waakzaam in de gaten hielden, ondertussen de spuug tussen hun kiezen rollend. Deze statige beesten zouden het grootste deel van onze bagage dragen. Het begin van de tocht; 3 en half uur lang alleen maar omhoog, omhoog, omhoog...1.000 meter stijgen (vanaf 2850m. naar 3750m.). En dat betekende dus voor mij flinke hartkloppingen, te weinig zuurstof, verzuurde spieren en vloekerdevloekerdevloek van frustratie omdat mijn anders zo dartele lijfje niet wilde meewerken. Halverwege de tocht was ik me er al van bewust dat het niet zou gaan lukken de volgende dagen en daar baalde ik flink van. De anderen liepen goed en ik was dan ook niet van plan een blok aan hun al vermoeide benen te gaan worden. Guido had me al een heel stuk geholpen door mijn rugzak te dragen en het moeilijkste stuk met me mee te lopen. De eerste grote pauze was in Castillo en hier kregen we Chicha te drinken: een fris smakend, bierachtig drankje (lijkt een beetje op dat Afrikaanse bier). Het volgende stuk ging al wat sneller, maar eigenlijk alleen doordat er van die dikke enge mugachtige vliegen om me heen aan het zoemen waren en tja, dan is Fanny ineens heeeel snel....voor mijn doen dan. Om ongeveer 14.00u kwam ik aan in Soledad de Tambo en hier kregen we onze lunch. Klaargemaakt door lokale vrouwen. Het eten was veel te veel en soms ook wel even wennen qua smaak. Daarna de tenten op zetten en even relaxen in het zonnetje. Nieuwsgierige kinderen kwamen al snel kijken wat we aan het doen waren. Ondanks de vermoeidheid toch nog even een tochtje langs de Inka Ruines met een lokale gids die straalde van 'enthousiasme'. Eigenlijk zouden er nog wat meer mensen langskomen om met ons kennis te maken, maar die kwamen niet. Wel hebben we leuk met de kinderen gespeeld. Guido liet ze allerlei dieren nadoen en al snel renden iedereen in het rond om zogenaamde muggen, slangen of spinnen te ontwijken. Vervolgens avondeten bij een andere lokale familie waar ik voor het eerst te maken kreeg met het begrip 'Masamora'. Een papachtig mengsel waar heeeeel veel suiker bij moest om het te laten smaken....tenminste voor ons 'gringos' dan. Ook hebben we nog wat Hollandse klassiekers gezongen. Op tijd weer naar bed en ondanks dat we met z´n drieen in een tentje lagen heb ik redelijk goed geslapen.

Dinsdag Om 6 uur moesten we weer op en kregen we een ontbijt. Ik had al met de groep afgesproken dat ik wat langer zou blijven in Soledad de Tambo terwijl zij verder op pad gingen.Toch nog teleurgesteld zwaaide ik de bikkels uit en bleef ik wachten op de docenten van het plaatselijke schooltje om hen te vragen of daar mocht overnachten. De docent was erg vriendelijk en vond het allemaal geen probleem. Hij nodigde me uit om de les bij te wonen. In de klas zitten leerlingen van rond de 6 tot en met 12 jaar oud. Ze waren bezig met een opdracht over familie. Nadat ze hun werk hadden gemaakt, vroeg de docent of twee jongens een gedicht wilde opzeggen voor mij. Dat werd vol overtuiging gedaan...echt heel schattig! Daarna pakten een aantal een muziekinstrument en werden er liedjes in Spaans en Quechua gezongen. De docent vroeg of ik de ruines al had gezien en ik zeg uit het oogpunt van mijn onderzoek..."neee, hoor!" (in het Spaans dus). Ok, met alle kinderen nog eens een rondje ruines waar bij iedere belangrijke plek een liedje werd gespeeld. De docent vond het enorm belangrijk dat ik overal foto's van maakte, vooral van alle Inka-bouwwerken en kanalen. Dit is terug te zien op de foto's. Hoewel de kinderen erg braaf op de foto's staan, konden ze elkaar ook aardig de pan uitvegen....goh, wat klinkt dat bekend...!! Toen we terug gingen naar school had ik als tegenprestatie bedacht dat ik de klas 'Klein Klein Kleutertje' zou leren. Braaf schreven ze de zinnen over en de docent beloofde me dat ze het de volgende keer dat ik langskom zouden kunnen zingen.
De docent had geregeld voor me dat ik 's middags kon gaan eten bij de vrouwen waar ik die dag ervoor ook had gegeten. Dus 's middags weer aan de soep en zoete aardappelen. Ik vroeg de twee vrouwen of ik hen later op de dag wat vragen mocht stellen over de Inka Naani voor mijn onderzoek. Dat vonden ze prima. Toen ik later terug kwam werd ik op een stoel met kussen gezet midden in het 'tuintje' en kwamen er ineens nog drie vrouwen en drie jongens kijken wat die 'gringa' toch van plan was. Ik legde in mijn beste Spaans uit wat mijn bedoeling was en stelde voorzichtig mijn eerste vraag. Tja, wat ik al verwachtte gebeurde ook....SILENCIO! Haha, ik herkende weer al die geweldige antropologische anecdotes van mijn studie; alleen was ik deze keer de hoofdpersoon! Ok, dan maar wat over koetjes en kalfjes praten en over mezelf en Nederland...want dat vonden ze wel heeel erg interessant. Tussendoor toch nog wat voorzichtig gevraagd en de twee jongste vrouwen gaven wel wat antwoord. Op zich wel interessant, maar nog maar erg weinig natuurlijk. Ik heb nu in ieder geval een beeld van wat ik kan verwachten bij interviews. Met nog wat lachen en grapjes ging iedereen weg en ben ik gebleven voor het avond eten. Had nog een heel indringend gesprek met een jong meisje van 12 die me vroeg of ik nu eigenlijk rijk ben. Ik heb haar uitgelegd dat dat in nederland niet zo is, maar omdat in ons land de economie zo goed is en in peru veel slechter het voor mij in peru heel goedkoop is. Dat vond ze erg moeilijk, want ze keek er heel triest bij. Later kreeg ik nog de kans om haar te troosten toen ze heel geinteresseerd was in mijn fel oranje HEMA pen en ik besloot die te ruilen tegen haar pen die ze toch echt maar heel saai vond.
Na het eten vroeg het bed in wat het minst leuke was van de dag. In het donker in het schooltje...brr. Ik zag overal insecten lopen en dus maar een paar schoolbankjes tegen elkaar gezet en daarop geslapen in de hoop dat ze geen zin zouden hebben dat hele stuk omhoog te lopen om in de warmte van mijn slaapzak te kruipen. Niet zo goed geslapen dus.

Woensdag De volgende ochtend stond ik inderdaad op met vlooienbeten...dat was al de tweede keer in de tijd dat ik hier ben...'se gustan mi dulce sangria mucho!' Ik had dinsdag al besloten vandaag weer terug te gaan naar Huaraz. Dus om 5 uur opgestaan en om 6 uur met heel mijn bagage en wandelstokken naar beneden. Eerst nog de sleutel van de school afgegeven aan de vrouwen van het 'restaurant' die me vrolijk begroette met 'Hola, Gringita'. Hoewel de bagage zwaar was, ging het naar beneden lopen stukken beter dan maandag omhoog. Toen ik bijna bij Castillo was vroeg een man of ik naar de bus moest, ik zei ja en toen zei hij waarschijnlijk tegen een jongetje wat achter me liep dat hij me de weg moest laten zien. Zonder een woord te zeggen zorgde de jongen ervoor dat ik via een binnenweg door maisvelden heel snel bij de bus was. Toen ik hem bedankte zei hij niets...alsof het de normaalste zaak is hier. Het valt me ook op hoe behulpzaam mensen hier zijn en ze willen allemaal een praatje met je maken. Ook al versta je maar de helft van wat ze zeggen, ze blijven vrolijk doorkletsen. Ditzelfde merkte ik toen ik terug was in Pomachaca en daar nog 2 en half uur moest wachten op de bus naar Huaraz. Een man van een winkel waar ik voor zat en zijn buurvrouw hielden me de hele tijd gezelschap, lieten me verschillende soorten fruit proeven en zetten me bijna letterlijk op de bus toen die aankwam. En ik moest natuurlijk even langskomen als ik weer in de buurt was. De busreis naar Huaraz was een stuk minder prettig. Vier uur in een bus die om de tien minuten stopte en met van die fijne net te harde, schelle muziek (mijn reisgenoten rillen nu waarschijnlijk weer als ze dit lezen). De chauffeur liet ook nog een aantal irritante schooljochies de bus in die later mijn kleine portemonnee, met gelukkig maar 4 soles erin, gestolen bleken te hebben. Rond 16.00u was ik eindelijk weer in Huaraz. Doodmoe onder de douche gedoken en lekker gaan eten. Ik had even geen behoefte aan mensen om mee heen, want wilde goed nadenken over hoe het verder moest met mijn onderzoek nu ik de tocht niet had kunnen afmaken. Op tijd naar bed en heerlijk geslapen!

Donderdag Fijn uitgeslapen, douchen, internetten en na de dagelijkse beslommeringen maar eens op weg naar het instituut om daar mijn verslagen uit te werken. Hier kwam ik Pablo tegen die me vertelt dat sommige gemeenschappen van de Inka Naani ook te bereiken zijn met bus of auto, dus er gingen meteen weer wat lichtjes branden in mijn bovenkamertje. Mooi zo, maar eens meteen een Plan de Campagne opstellen. Ook kwam ik Miriam tegen die me als tip geeft de volgende dag weer te vertrekken naar Huanuco Pampa omdat daar een workshop voor lokale mensen die gids willen worden wordt gegeven en mijn groepske hier ook aankomt. Ook kan ik dan nog wat langer blijven om met Jorge en Basileo van Kuntur mee te lopen en kennis te maken met nog meer mensen uit de gemeenschap daar. Interessant! Met als gevolg: "Opzij, Opzij, Opzij...maak plaats, maak plaats, maak plaats, we hebben een ongelooflijke haast...we moeten rennen, vliegen, springen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan...we kunnen nu niet blijven, we kunnen nu niet langer blijven staaaaaan...(in mijn zwoelste zangstem)". Na al dat geregel en gedoe op tijd naar bed, want morgen weer eens vroeg op!

Vrijdag Wederom om 3 uur uit mijn nestje gekropen en om half 5 met Donato van het instituut mee in de auto naar een stadje 3 uur verder op. Daar in een busje vol met Jezus, kruizen (wat wil dat zeggen?) en hawaai bloemen gestapt op weg naar La Union. Daar weer in een lapjesdeken-Taxi helemaal omhoog naar de ruines van Huanaca Pampa. Hier werd ik vrolijk ontvangen door Jorge en mocht ik bij de workshop gaan zitten waar Basileo net uitleg aan het geven was aan zo'n 7 'Camepsinos' over het wel en wee van het gids zijn. Vervolgens mocht ik als 'experimentele toerist' (multi-interpretabel) mee om een rondje langs de ruines te maken als Generale Repetitie. Erg interessant voor mijn onderzoek ook. Daarna was ik ook nog een tweede maal de gelukkige toen er een klein groepje met nog meer van die experimentele toeristen aankwam en ik de tour van achter naar voren nog eens mocht meemaken. Het grote moment brak aan dat we konden gaan lunchen en ik alle vingers, tenen, ogen en oren kon gaan tellen van mijn Inka Naani groep die na zorgvuldige inspectie volledig intact bleken te zijn! Voor het eerst mogen genieten van Pacha Manka; traditioneel gerecht dat in een soort natuurlijke oven wordt klaargemaakt...beetje pittig, wel lekker. Omdat de mannen van Kuntur andere plannen hadden dan ik had verwacht ging ik maar met de Hollandse clan weer naar beneden naar La Union. Op tijd weer het bed in...en jullie maar denken dat ik hier zat om te feesten...

Zaterdag WEEEER om 3 uur opstaan en WEEER vroeg die *&^^*@#$% bus in! Een tocht van 4 uur terug naar Huaraz waar we rond 9 uur gevierendeeld aankwamen. Eerst even naar huis, iedereen weer even het internet induiken en daarna hadden we om 12 uur afgesproken om pannekoeken te gaan eten. Daar aangekomen voel ik me al niet zo lekker, honger misschien? Dus bestel maar een pannekoek. Maar als die voor mijn neus staat te dampen voel ik mijn ingewanden heftig protesteren..de Peruaanse parades zijn er niets bij. Oscar vond mij ook ineens verdacht stil, wat zoals de meesten van jullie wel weten geen goed teken is. Maar besloten naar huis te gaan, maar daar werd het al niet veel beter. De hele boel kwam eruit en mijn maag wist niet meer van ophouden. Ik was de dag ervoor heftig verbrand, maar zag nu zo wit als Paus Johannes de 2e. Toen Oscar en Berend ook thuiskwamen, riepen ze Silvia erbij en die wilde meteen met mij naar het ziekenhuis. In het begin was ik nog wat huiverig...want zag de varkens en kippen al lopen naast de operatietafel. Maar de mannen gingen ook mee en zouden alles goed in de gaten houden, ok dan. Dus in een taxi naar het ziekenhuis hier in Huaraz. Nog een keer overgeven in de taxi..in een zakje. En toen in een rolstoel naar de eerste hulp gebracht. Daar op een tafel gelegd, nog een keer overgeven (niet dat er nog iets viel over te geven), en een infuus werd in mijn arm gebracht. De jongens controleerden of het allemaal wel steriel was en dat ging allemaal prima. Geen kippen of varkens gezien. Ik kreeg een medicijn om mijn maag te laten ontspannen en waarschijnlijk iets van antibiotica. Daar werd ik lekker slaperig van. Vervolgens overgebracht naar een grote kamer met 6 krakkemikkige bedden en een soort balie voor de zusters. Ik heb toen nog 3 keer overgegeven, maar rond 19.00u. 's avonds was er eindelijk rust in de Fanny-tent. In totaal heb ik 3 zakken ORS (water met mineralen) toegediend gekregen, want ik kwam behoorlijk wat vocht tekort. Omdat mijn bloeddruk ook nog eens veel te hoog bleek (180 bovendruk voor de kenners) moest ik een nachtje blijven en kreeg ik pillen om de bloeddruk te verlagen...en snap je nou dat de muggen me nog steeds opvreten?? Silvia, Berend en Oscar gingen even naar huis, maar kwamen 'sa vonds nog terug. Ook Guido en Clara kwamen nog langs. Tegen die tijd voelde ik me al een stuk beter en kwam de lekkere rode kleur ook weer terug. Ondanks dat de bedden en het toilet er niet uitzagen, werd er goed op me gelet en heb ik wel zo'n 5 verschillende dokters langs zien komen. Was ook meteen beroemd natuurlijk, weer zo'n Gringa die Pacha Manka heeft gegeten! Ze wisten niet echt wat het was, want het kon aan heel veel dingen gelegen hebben; oververmoeidheid, verkeerd gegeten, te weinig water gedronken, verbrand...je weet wel al die dingen waar ze je al mijlenver van te voren voor waarschuwen, maar waar helaas ook niet altijd wat aan te doen is. Die nacht dus redelijk geslapen in het ziekenhuis.

Zondag Was alweer behoorlijk vroeg wakker en had het wel gehad met het gestaar naar het afgebladderde plafond. De dokter vertelde na onderzoek dat mijn bloeddruk weer normaal was en mijn buik ook...maar mocht drie dagen geen vet (nee, daar heb ik zin in!), fruit of geconserveerd voedsel. Het voorschrift luidde Sportdrank (Electrolight), suffe soda koekjes en overheerlijke maizena pap. Guido en Clara kwamen rond 9 uur kijken hoe het met me was en Silvia kwam snel daarna. Nadat ik mijn water via infuus netjes had opgeslurpt mocht ik naar huis! Voelde me nog wel wat slap, maar was allang blij weer naar buiten te kunnen. 's Middags nog even een paar uur geslapen en toen met Leona en Renske wat thee gaan drinken. Pa en Ma en Floris maar eens gebeld en toen kwamen natuurlijk de spanningen even los..mijn zwager zou zeggen "Familia Vugts!" (Italiaans accent bij denken). Ik had expres niet laten bellen in het ziekenhuis, want wist dat het toch wel goed zou komen en wilde ze niet laten schrikken en zich zorgen laten maken terwijl ze er toch niets aan konden doen.

Goed inmiddels ben ik weer aan het gewone brood en voel ik me een stuk beter! Tot nu toe deze week heeeeeeel rustig aan gedaan en ben dat van nog wel van plan een paar dagen vol te houden. Aankomend weekend moet ik weer terug naar Lima om mijn visum te laten verlengen en daarna wil ik weer eens gaan kijken of ik naar de gemeenschappen kan met een vertaler. Ben nu weer een 'plan van aanpak' aan het schrijven en wil die deze week met mensen gaan bespreken. Tot zover mijn avonturen, was me een weekje wel!

Ik geniet nog steeds van jullie reacties dus hoop er nog velen te mogen ontvangen...e-mailen mag ook hoor!

Saludos Amigos!

Zo, toch al weer veel gebeurd deze afgelopen dagen. Ten eerste gaat het heel goed met me! Zo´n Nederlands vangnet is wel erg prettig, ook al is het niet helemaal antropologisch verantwoord misschien. Maar...Margot... ik ga binnenkort wel Native hoor...komt goed! Afgelopen week had ik een aantal dagen in het TMI-huis geslapen en op Max de hond gepast. Toen ik donderdag weer niet blij naar het hostel toe liep, kwam ik Silvia (die ook bij het instituut werkt) tegen die me vertelde dat zij ook een appartement verhuurd voor reizigers. En voor 10 soles minder dan bij Zarela...toch weer mooi meegenomen die 2,5 euro per nacht. Nu slaap ik dus op de tweede verdieping van Silvia en haar familie´s huis. Een appartement met drie slaapkamers met hoogslapers, een kleine woonkamer met eettafel en tv (engelstalig) en een badkamer met douche. Ik mag koken in de keuken van haar moeder en kan in de ochtend aan de ontbijtafel mee-eten. Boven mij woont Silvia´s broer met zijn vrouw en kinderen. Een hele gezellige familie en ik voel me er erg veilig. Ook kan ik nu eindelijk mijn spullen eens uitpakken en me ergens thuis voelen. Voorlopig blijf ik hier gewoon.
Vrijdag ben ik voor het eerst gaan werken op het instituut. Ik heb daar mijn verslagen uitgewerkt van gesprekken met allerlei mensen over het project. Dat voelde wel weer erg goed! Toen vertelde Miriam dat er twee mensen van Kuntur zouden komen, een organisatie die het Inca Nani Project in de praktijk uitvoert. Deze twee mannen (Basileo en Jorge) weten er dus heel veel van en werken nauw samen met de lokale bevolking. Toen ik 1 van de twee tegenkwam op het instituut en vertelde dat ik hem graag wilde spreken, wilde hij meteen wel met me praten. Een andere man van het insituut kon dan wel vertalen....huh maarre ik heb mijn bandrecorder niet bij me. Dus hebben we wat afgesproken voor ´s avonds. Ik dus als een razende Roeland een interview in elkaar gedraaid (flexibiliteit!) en we hebben daarna savonds een leuk gesprek gehad ondanks dat iedereen ontzettend moe was. Echt helemaal geweldig, zo leuk om interessante informatie te verzamelen! We hebben afgesproken elkaar na de Inca Nani tour weer te zien en dan kan ik weer vragen stellen als ik die dan heb.
Verder ben ik zaterdag met een groot deel van de mensen die deze week met mij de Inca Nani tocht gaan lopen, naar Lago Churup gegaan. Een prachtig meer hoog in de Andes. We begonnen meteen met een flinke klim van ongeveer 2 en half uur en hier had ik heel erg veel moeite mee. Ik kreeg het op een bepaald moment heel erg benauwd en wilde het toen echt opgeven, maar dat betekende ook de Inca Nani opgeven... Heel frustrerend als je zo tegen je lichamelijke grenzen oploopt. DUS doorgezet en het uiteindelijk gehaald! Van blijdschap zijn we nog met z´n allen het ijskoude meer in gesprongen. Ondanks dat het zwaar was, was het wel heel gezellig. Dus ik verwacht een hele prettige groep om mee op pad te gaan...zoiezo zijn van de 7 mensen, 6 brabants! Verder zijn we met 2 meiden, dus genoeg stoere bikkels om op ons te passen. Ik ga de eerste dag in ieder geval mee, maar als ik dan te langzaam ben, haak ik af en ga ik nog wel een andere keer. De tweede en derde dag kun je namelijk niet meer terug en duren 7 en 11 uur...en dan moet je wel fit genoeg zijn anders kom je in het donker aan. Er worden die dagen voor de zekerheid ook paarden meegenomen. Het wordt zeker een zeer interessante week die alles te maken heeft met mijn onderzoek dus ik hoop dat mijn gezondheid me niet in de steek laat.

Allemaal nogmaals bedankt voor jullie leuke reacties!!!

ik ga maar eens mijn spullen pakken en vanvond naar de Inca Nani presentatie.
Groetjes uit Huaraz en tot volgend weekend!

Allemaal een fijne bevrijdingsdag vandaag!

De hele familie is nu op de camping in Lottum...ik had er graag bij willen zijn, altijd gezellig! Deze dagen zijn vrij rustig verlopen. Maandag avond een etentje gehad omdat Marieke van Stichting Weeskind afscheid nam. Verder heb ik de afgelopen dagen op het huis van de TMI-ers en de hond van Guido gepast. En liggen mijn darmen een beetje overhoop door het etentje van maandag...denk ik. Ben deze dagen vooral bezig geweest met het uitlaten van Max, Quechua lessen en leren, webcammen en telefoneren met Floris EN ik heb Miriam van TMI gesproken. Dat was heel fijn. Ze heeft me even op weg geholpen door me eental documenten te geven en ze zal contact opnemen voor me met twee mensen die me ook weer verder kunnen helpen. Ook kan ik op het instituut achter de computer werken. Volgende week ga ik de Inca Naani lopen. Dat is een 5-daagse trek (van maandag tot en met vrijdag) langs de Inca route en de mensen die meewerken aan het project. Dus zeer belangrijk voor mijn onderzoek! We zullen dan met een groep Nederlanders onder leiding van Paul en Guido de route gaan lopen. Ik ben er alleen niet zeker van of mijn conditie wel goed genoeg is hiervoor... Maar flink oefenen nog de komende dagen.

Kort nog wat steekwoorden over Huaraz: Luidruchtig...veel toettoet, blafblaf etc, veel loslopende honden dus ook, veel vrouwen in traditionele kleding, alles is hier te koop maar je moet wel even weten waar, mannen die 'hola gringa' naar je roepen en taxi-chauffeurs die blijven toeteren in de hoop dat je doof was en gewoon was vergeten aan te geven dat je mee wilde, kleurrijk!, zeer fotogenieke markt, demonstraties, fiestas, optochten, overal internet, kopieren, kantoorartikelen, kruideniers, mobiele telefoon-zaakjes,...ik kan nog wel even doorgaan maar mijn tijd is om...

Dus tot morgen of zo!

Hallo allemaal!

Net een zeer gezellig weekend achter de rug. Vrijdagavond ben ik met een stel Nederlanders van het weeshuis en van TMI naar een klein bioscoopje geweest. Echt super leuk ingericht en met lekker eten tijdens de film. Beetje filmhuisachtige films ook. Hier ga ik zeker vaker naar toe...jammer dat Floris nog niet mee kan, want die mis ik natuurlijk wel!! Daarna zijn we nog even naar een bar gegaan. De volgende dag moest ik vroeg op om naar de universiteit te gaan voor mijn eerste cursus Quechua. Dat was erg leuk, maar duurde wel lang 3,5 uur. Ik heb een aantal keer achter elkaar het Peruaanse volkslied in Quechua gezongen terwijl ik de hele melodie niet wist, haha. Er zaten nog 3 Peruaanse studenten in de les met wie ik veel gepraat heb over Nederland en onze studies. Morgen komt les 2 dus ik moet vanmiddag nog wel even oefenen. Goh, heeft de juf ook eens huiswerk! Na de cursus heb ik cavia geproefd in een typisch Peruaans restaurant. Het ziet er vreselijk uit, maar smaakte gewoon naar kip...echt waar!
De rest van de zaterdag stond in het teken van Koninginnedag. Oranje spullen en typisch ´Hollands´eten kopen. Daarna hutspot met Hollandse rookworst klaarmaken voor het feest en kaasjes snijden. Het feest was in ´The Garden Club´, een bar in de openlucht. In het begin regende het flink, maar toen het later droog werd kon het kampvuur aangemaakt worden en werd het erg gezellig. Helaas waren lang niet alle mensen gekomen die uitgenodigt waren. Vooral een flink aantal Peruanen ontbraken. Maar zoals te zien is op de foto´s kon dat de pret niet drukken.
Zondag met de hele groep nederlanders (dat zijn er dus zo´n 15) naar een gletser gegaan in het nationale park hier. Eerst een flinke tijd in de bus zitten en toen een behoorlijk stuk omhoog lopen. Omdat ik astmatisch ben en we op 5.000 meter hoogte zaten was het super zwaar voor me. Ik liep flink te zuchten en mijn hart leek uit mijn borstkas te kloppen. Maar door steeds op tijd te stoppen en mijn eigen tempo aan te houden kwam ik toch boven aan...wel zo´n 45 minuten later dan de rest, maar toch. Iedereen was aan het spelen in de sneeuw, maar daar had ik geen puf meer voor. Toch ben ik gelukkig niet ziek geworden..er zaten genoeg geel-groene mensen langs de route. Gisterenavond nog even lekker uit eten geweest met een aantal. Al met al erg leuk!
Vandaag was het mijn bedoeling om bij het instituut langs te gaan om mijn begeleidster Miriam te spreken, maar ze zou er vandaag weeeer niet zijn...grr. Zo schiet het dus niet op met mijn onderzoek. Hopelijk lukt het me morgen om een afspraak met haar te maken.
De komende 3 nachten blijf ik in het huis van Guido, Anouk en Paul slapen om op hun huis en hond te passen terwijl zij naar een workshop zijn. Ik heb nog steeds geen idee waar ik daarna zal slapen...misschien wel weer in het hostel van Zarela. Hopelijk vind ik een plekje waar ik me echt thuis kan gaan voelen en al mijn spullen kan uitpakken.

Geniet allemaal daar van het prachtige weer en tot snel!