The Inka Naani Project

Ok, ga maar even klaar zitten. Neem op je gemak een kopje thee of koffie en zo´n heerlijke stroopwafel, want dit wordt een lang verhaal!

Maandag Afgelopen maandag begon dus het grote Inka Naani avontuur...Indiana Jones, eat your heart out! Om 3 uur s ochtends opgestaan en om 4 uur met Berend en Oscar naar beneden om daar met de rest van de groep naar de bus te lopen. De groep bestond uit 5 hombres: Oscar, Berend, Paul, Marc en Guido, en 2 mujeres: Martine en ik dus. Vervolgens een drie uur durende busreis naar Pomachaca waar we om ongeveer 8 uur aankwamen. Hier ontmoetten we Feliciano de lamadrijver en onze drie lama´s die ons waakzaam in de gaten hielden, ondertussen de spuug tussen hun kiezen rollend. Deze statige beesten zouden het grootste deel van onze bagage dragen. Het begin van de tocht; 3 en half uur lang alleen maar omhoog, omhoog, omhoog...1.000 meter stijgen (vanaf 2850m. naar 3750m.). En dat betekende dus voor mij flinke hartkloppingen, te weinig zuurstof, verzuurde spieren en vloekerdevloekerdevloek van frustratie omdat mijn anders zo dartele lijfje niet wilde meewerken. Halverwege de tocht was ik me er al van bewust dat het niet zou gaan lukken de volgende dagen en daar baalde ik flink van. De anderen liepen goed en ik was dan ook niet van plan een blok aan hun al vermoeide benen te gaan worden. Guido had me al een heel stuk geholpen door mijn rugzak te dragen en het moeilijkste stuk met me mee te lopen. De eerste grote pauze was in Castillo en hier kregen we Chicha te drinken: een fris smakend, bierachtig drankje (lijkt een beetje op dat Afrikaanse bier). Het volgende stuk ging al wat sneller, maar eigenlijk alleen doordat er van die dikke enge mugachtige vliegen om me heen aan het zoemen waren en tja, dan is Fanny ineens heeeel snel....voor mijn doen dan. Om ongeveer 14.00u kwam ik aan in Soledad de Tambo en hier kregen we onze lunch. Klaargemaakt door lokale vrouwen. Het eten was veel te veel en soms ook wel even wennen qua smaak. Daarna de tenten op zetten en even relaxen in het zonnetje. Nieuwsgierige kinderen kwamen al snel kijken wat we aan het doen waren. Ondanks de vermoeidheid toch nog even een tochtje langs de Inka Ruines met een lokale gids die straalde van 'enthousiasme'. Eigenlijk zouden er nog wat meer mensen langskomen om met ons kennis te maken, maar die kwamen niet. Wel hebben we leuk met de kinderen gespeeld. Guido liet ze allerlei dieren nadoen en al snel renden iedereen in het rond om zogenaamde muggen, slangen of spinnen te ontwijken. Vervolgens avondeten bij een andere lokale familie waar ik voor het eerst te maken kreeg met het begrip 'Masamora'. Een papachtig mengsel waar heeeeel veel suiker bij moest om het te laten smaken....tenminste voor ons 'gringos' dan. Ook hebben we nog wat Hollandse klassiekers gezongen. Op tijd weer naar bed en ondanks dat we met z´n drieen in een tentje lagen heb ik redelijk goed geslapen.

Dinsdag Om 6 uur moesten we weer op en kregen we een ontbijt. Ik had al met de groep afgesproken dat ik wat langer zou blijven in Soledad de Tambo terwijl zij verder op pad gingen.Toch nog teleurgesteld zwaaide ik de bikkels uit en bleef ik wachten op de docenten van het plaatselijke schooltje om hen te vragen of daar mocht overnachten. De docent was erg vriendelijk en vond het allemaal geen probleem. Hij nodigde me uit om de les bij te wonen. In de klas zitten leerlingen van rond de 6 tot en met 12 jaar oud. Ze waren bezig met een opdracht over familie. Nadat ze hun werk hadden gemaakt, vroeg de docent of twee jongens een gedicht wilde opzeggen voor mij. Dat werd vol overtuiging gedaan...echt heel schattig! Daarna pakten een aantal een muziekinstrument en werden er liedjes in Spaans en Quechua gezongen. De docent vroeg of ik de ruines al had gezien en ik zeg uit het oogpunt van mijn onderzoek..."neee, hoor!" (in het Spaans dus). Ok, met alle kinderen nog eens een rondje ruines waar bij iedere belangrijke plek een liedje werd gespeeld. De docent vond het enorm belangrijk dat ik overal foto's van maakte, vooral van alle Inka-bouwwerken en kanalen. Dit is terug te zien op de foto's. Hoewel de kinderen erg braaf op de foto's staan, konden ze elkaar ook aardig de pan uitvegen....goh, wat klinkt dat bekend...!! Toen we terug gingen naar school had ik als tegenprestatie bedacht dat ik de klas 'Klein Klein Kleutertje' zou leren. Braaf schreven ze de zinnen over en de docent beloofde me dat ze het de volgende keer dat ik langskom zouden kunnen zingen.
De docent had geregeld voor me dat ik 's middags kon gaan eten bij de vrouwen waar ik die dag ervoor ook had gegeten. Dus 's middags weer aan de soep en zoete aardappelen. Ik vroeg de twee vrouwen of ik hen later op de dag wat vragen mocht stellen over de Inka Naani voor mijn onderzoek. Dat vonden ze prima. Toen ik later terug kwam werd ik op een stoel met kussen gezet midden in het 'tuintje' en kwamen er ineens nog drie vrouwen en drie jongens kijken wat die 'gringa' toch van plan was. Ik legde in mijn beste Spaans uit wat mijn bedoeling was en stelde voorzichtig mijn eerste vraag. Tja, wat ik al verwachtte gebeurde ook....SILENCIO! Haha, ik herkende weer al die geweldige antropologische anecdotes van mijn studie; alleen was ik deze keer de hoofdpersoon! Ok, dan maar wat over koetjes en kalfjes praten en over mezelf en Nederland...want dat vonden ze wel heeel erg interessant. Tussendoor toch nog wat voorzichtig gevraagd en de twee jongste vrouwen gaven wel wat antwoord. Op zich wel interessant, maar nog maar erg weinig natuurlijk. Ik heb nu in ieder geval een beeld van wat ik kan verwachten bij interviews. Met nog wat lachen en grapjes ging iedereen weg en ben ik gebleven voor het avond eten. Had nog een heel indringend gesprek met een jong meisje van 12 die me vroeg of ik nu eigenlijk rijk ben. Ik heb haar uitgelegd dat dat in nederland niet zo is, maar omdat in ons land de economie zo goed is en in peru veel slechter het voor mij in peru heel goedkoop is. Dat vond ze erg moeilijk, want ze keek er heel triest bij. Later kreeg ik nog de kans om haar te troosten toen ze heel geinteresseerd was in mijn fel oranje HEMA pen en ik besloot die te ruilen tegen haar pen die ze toch echt maar heel saai vond.
Na het eten vroeg het bed in wat het minst leuke was van de dag. In het donker in het schooltje...brr. Ik zag overal insecten lopen en dus maar een paar schoolbankjes tegen elkaar gezet en daarop geslapen in de hoop dat ze geen zin zouden hebben dat hele stuk omhoog te lopen om in de warmte van mijn slaapzak te kruipen. Niet zo goed geslapen dus.

Woensdag De volgende ochtend stond ik inderdaad op met vlooienbeten...dat was al de tweede keer in de tijd dat ik hier ben...'se gustan mi dulce sangria mucho!' Ik had dinsdag al besloten vandaag weer terug te gaan naar Huaraz. Dus om 5 uur opgestaan en om 6 uur met heel mijn bagage en wandelstokken naar beneden. Eerst nog de sleutel van de school afgegeven aan de vrouwen van het 'restaurant' die me vrolijk begroette met 'Hola, Gringita'. Hoewel de bagage zwaar was, ging het naar beneden lopen stukken beter dan maandag omhoog. Toen ik bijna bij Castillo was vroeg een man of ik naar de bus moest, ik zei ja en toen zei hij waarschijnlijk tegen een jongetje wat achter me liep dat hij me de weg moest laten zien. Zonder een woord te zeggen zorgde de jongen ervoor dat ik via een binnenweg door maisvelden heel snel bij de bus was. Toen ik hem bedankte zei hij niets...alsof het de normaalste zaak is hier. Het valt me ook op hoe behulpzaam mensen hier zijn en ze willen allemaal een praatje met je maken. Ook al versta je maar de helft van wat ze zeggen, ze blijven vrolijk doorkletsen. Ditzelfde merkte ik toen ik terug was in Pomachaca en daar nog 2 en half uur moest wachten op de bus naar Huaraz. Een man van een winkel waar ik voor zat en zijn buurvrouw hielden me de hele tijd gezelschap, lieten me verschillende soorten fruit proeven en zetten me bijna letterlijk op de bus toen die aankwam. En ik moest natuurlijk even langskomen als ik weer in de buurt was. De busreis naar Huaraz was een stuk minder prettig. Vier uur in een bus die om de tien minuten stopte en met van die fijne net te harde, schelle muziek (mijn reisgenoten rillen nu waarschijnlijk weer als ze dit lezen). De chauffeur liet ook nog een aantal irritante schooljochies de bus in die later mijn kleine portemonnee, met gelukkig maar 4 soles erin, gestolen bleken te hebben. Rond 16.00u was ik eindelijk weer in Huaraz. Doodmoe onder de douche gedoken en lekker gaan eten. Ik had even geen behoefte aan mensen om mee heen, want wilde goed nadenken over hoe het verder moest met mijn onderzoek nu ik de tocht niet had kunnen afmaken. Op tijd naar bed en heerlijk geslapen!

Donderdag Fijn uitgeslapen, douchen, internetten en na de dagelijkse beslommeringen maar eens op weg naar het instituut om daar mijn verslagen uit te werken. Hier kwam ik Pablo tegen die me vertelt dat sommige gemeenschappen van de Inka Naani ook te bereiken zijn met bus of auto, dus er gingen meteen weer wat lichtjes branden in mijn bovenkamertje. Mooi zo, maar eens meteen een Plan de Campagne opstellen. Ook kwam ik Miriam tegen die me als tip geeft de volgende dag weer te vertrekken naar Huanuco Pampa omdat daar een workshop voor lokale mensen die gids willen worden wordt gegeven en mijn groepske hier ook aankomt. Ook kan ik dan nog wat langer blijven om met Jorge en Basileo van Kuntur mee te lopen en kennis te maken met nog meer mensen uit de gemeenschap daar. Interessant! Met als gevolg: "Opzij, Opzij, Opzij...maak plaats, maak plaats, maak plaats, we hebben een ongelooflijke haast...we moeten rennen, vliegen, springen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan...we kunnen nu niet blijven, we kunnen nu niet langer blijven staaaaaan...(in mijn zwoelste zangstem)". Na al dat geregel en gedoe op tijd naar bed, want morgen weer eens vroeg op!

Vrijdag Wederom om 3 uur uit mijn nestje gekropen en om half 5 met Donato van het instituut mee in de auto naar een stadje 3 uur verder op. Daar in een busje vol met Jezus, kruizen (wat wil dat zeggen?) en hawaai bloemen gestapt op weg naar La Union. Daar weer in een lapjesdeken-Taxi helemaal omhoog naar de ruines van Huanaca Pampa. Hier werd ik vrolijk ontvangen door Jorge en mocht ik bij de workshop gaan zitten waar Basileo net uitleg aan het geven was aan zo'n 7 'Camepsinos' over het wel en wee van het gids zijn. Vervolgens mocht ik als 'experimentele toerist' (multi-interpretabel) mee om een rondje langs de ruines te maken als Generale Repetitie. Erg interessant voor mijn onderzoek ook. Daarna was ik ook nog een tweede maal de gelukkige toen er een klein groepje met nog meer van die experimentele toeristen aankwam en ik de tour van achter naar voren nog eens mocht meemaken. Het grote moment brak aan dat we konden gaan lunchen en ik alle vingers, tenen, ogen en oren kon gaan tellen van mijn Inka Naani groep die na zorgvuldige inspectie volledig intact bleken te zijn! Voor het eerst mogen genieten van Pacha Manka; traditioneel gerecht dat in een soort natuurlijke oven wordt klaargemaakt...beetje pittig, wel lekker. Omdat de mannen van Kuntur andere plannen hadden dan ik had verwacht ging ik maar met de Hollandse clan weer naar beneden naar La Union. Op tijd weer het bed in...en jullie maar denken dat ik hier zat om te feesten...

Zaterdag WEEEER om 3 uur opstaan en WEEER vroeg die *&^^*@#$% bus in! Een tocht van 4 uur terug naar Huaraz waar we rond 9 uur gevierendeeld aankwamen. Eerst even naar huis, iedereen weer even het internet induiken en daarna hadden we om 12 uur afgesproken om pannekoeken te gaan eten. Daar aangekomen voel ik me al niet zo lekker, honger misschien? Dus bestel maar een pannekoek. Maar als die voor mijn neus staat te dampen voel ik mijn ingewanden heftig protesteren..de Peruaanse parades zijn er niets bij. Oscar vond mij ook ineens verdacht stil, wat zoals de meesten van jullie wel weten geen goed teken is. Maar besloten naar huis te gaan, maar daar werd het al niet veel beter. De hele boel kwam eruit en mijn maag wist niet meer van ophouden. Ik was de dag ervoor heftig verbrand, maar zag nu zo wit als Paus Johannes de 2e. Toen Oscar en Berend ook thuiskwamen, riepen ze Silvia erbij en die wilde meteen met mij naar het ziekenhuis. In het begin was ik nog wat huiverig...want zag de varkens en kippen al lopen naast de operatietafel. Maar de mannen gingen ook mee en zouden alles goed in de gaten houden, ok dan. Dus in een taxi naar het ziekenhuis hier in Huaraz. Nog een keer overgeven in de taxi..in een zakje. En toen in een rolstoel naar de eerste hulp gebracht. Daar op een tafel gelegd, nog een keer overgeven (niet dat er nog iets viel over te geven), en een infuus werd in mijn arm gebracht. De jongens controleerden of het allemaal wel steriel was en dat ging allemaal prima. Geen kippen of varkens gezien. Ik kreeg een medicijn om mijn maag te laten ontspannen en waarschijnlijk iets van antibiotica. Daar werd ik lekker slaperig van. Vervolgens overgebracht naar een grote kamer met 6 krakkemikkige bedden en een soort balie voor de zusters. Ik heb toen nog 3 keer overgegeven, maar rond 19.00u. 's avonds was er eindelijk rust in de Fanny-tent. In totaal heb ik 3 zakken ORS (water met mineralen) toegediend gekregen, want ik kwam behoorlijk wat vocht tekort. Omdat mijn bloeddruk ook nog eens veel te hoog bleek (180 bovendruk voor de kenners) moest ik een nachtje blijven en kreeg ik pillen om de bloeddruk te verlagen...en snap je nou dat de muggen me nog steeds opvreten?? Silvia, Berend en Oscar gingen even naar huis, maar kwamen 'sa vonds nog terug. Ook Guido en Clara kwamen nog langs. Tegen die tijd voelde ik me al een stuk beter en kwam de lekkere rode kleur ook weer terug. Ondanks dat de bedden en het toilet er niet uitzagen, werd er goed op me gelet en heb ik wel zo'n 5 verschillende dokters langs zien komen. Was ook meteen beroemd natuurlijk, weer zo'n Gringa die Pacha Manka heeft gegeten! Ze wisten niet echt wat het was, want het kon aan heel veel dingen gelegen hebben; oververmoeidheid, verkeerd gegeten, te weinig water gedronken, verbrand...je weet wel al die dingen waar ze je al mijlenver van te voren voor waarschuwen, maar waar helaas ook niet altijd wat aan te doen is. Die nacht dus redelijk geslapen in het ziekenhuis.

Zondag Was alweer behoorlijk vroeg wakker en had het wel gehad met het gestaar naar het afgebladderde plafond. De dokter vertelde na onderzoek dat mijn bloeddruk weer normaal was en mijn buik ook...maar mocht drie dagen geen vet (nee, daar heb ik zin in!), fruit of geconserveerd voedsel. Het voorschrift luidde Sportdrank (Electrolight), suffe soda koekjes en overheerlijke maizena pap. Guido en Clara kwamen rond 9 uur kijken hoe het met me was en Silvia kwam snel daarna. Nadat ik mijn water via infuus netjes had opgeslurpt mocht ik naar huis! Voelde me nog wel wat slap, maar was allang blij weer naar buiten te kunnen. 's Middags nog even een paar uur geslapen en toen met Leona en Renske wat thee gaan drinken. Pa en Ma en Floris maar eens gebeld en toen kwamen natuurlijk de spanningen even los..mijn zwager zou zeggen "Familia Vugts!" (Italiaans accent bij denken). Ik had expres niet laten bellen in het ziekenhuis, want wist dat het toch wel goed zou komen en wilde ze niet laten schrikken en zich zorgen laten maken terwijl ze er toch niets aan konden doen.

Goed inmiddels ben ik weer aan het gewone brood en voel ik me een stuk beter! Tot nu toe deze week heeeeeeel rustig aan gedaan en ben dat van nog wel van plan een paar dagen vol te houden. Aankomend weekend moet ik weer terug naar Lima om mijn visum te laten verlengen en daarna wil ik weer eens gaan kijken of ik naar de gemeenschappen kan met een vertaler. Ben nu weer een 'plan van aanpak' aan het schrijven en wil die deze week met mensen gaan bespreken. Tot zover mijn avonturen, was me een weekje wel!

Ik geniet nog steeds van jullie reacties dus hoop er nog velen te mogen ontvangen...e-mailen mag ook hoor!

Saludos Amigos!